بازارگرمی با نام سرخها؛ مغانلو در سه راهی امارات،پرسپولیس و تراکتور
نام شهریار مغانلو بار دیگر در حوالی پرسپولیس شنیده میشود؛ مهاجمی که هر فصل نقلوانتقالات به سرخها لینک میشود، اما بازگشتش همچنان میان شایعه، بازارگرمی و اعداد عجیب مالی معلق مانده است.
در فوتبال ایران، بازار نقلوانتقالات فقط محل جابهجایی بازیکنان نیست؛ گاهی به صحنهای برای بازارگرمیهای تکراری و بازی با نام باشگاههای بزرگ تبدیل میشود. نام پرسپولیس و استقلال، در این میان، همچنان محبوبترین ابزار برای بالا بردن قیمتها و ایجاد رقابتهای مصنوعی است؛ رقابتهایی که در نهایت میتواند به ضرر فوتبال و منابع مالی باشگاهها تمام شود.
این روزها بار دیگر نام شهریار مغانلو، مهاجم اتحاد کلبای امارات، در اطراف پرسپولیس و تراکتور شنیده میشود. بازیکنی که در لیگ امارات نتوانسته انتظارات را برآورده کند و با توجه به سن و حذف از اردوهای اخیر تیم ملی، بهدنبال فرصتی تازه برای دیدهشدن و زنده نگه داشتن شانس حضور در جام جهانی است. بازگشت به ایران، برای مغانلو میتواند یک راه نجات باشد؛ اما اینکه این بازگشت دقیقاً به کجا ختم شود، محل بحث است.
مغانلو سه مسیر پیشرو دارد؛ ماندن در اتحاد کلبا، بازگشت به ایران و انتخاب میان پرسپولیس یا تراکتور. اما سؤال اصلی اینجاست: آیا پرسپولیس واقعاً به دنبال جذب دوباره این مهاجم است یا نام سرخها بار دیگر به ابزاری برای گرم کردن بازار تبدیل شده؟
شهریار مغانلو تنها شش ماه در پرسپولیس بازی کرد، اما همان مقطع کوتاه کافی بود تا به لطف سبک بازی تیم یحیی گلمحمدی، بهعنوان مهاجمی پرتلاش و موثر دیده شود. از آن زمان به بعد، نام او تقریباً در تمام پنجرههای نقلوانتقالاتی کنار پرسپولیس مطرح شد؛ با این تفاوت که مسیرش همیشه به پرتغال، سپاهان یا امارات ختم شد، نه بازگشت به تهران.
در تابستان گذشته نیز گفته شد پرسپولیس بهدلیل رقم بالای رضایتنامه نتوانست مغانلو را جذب کند. حالا این پرسش مطرح است که اگر پرداخت مبلغی در حدود یک میلیون دلار آن زمان ممکن نبود، چه تغییری رخ داده که برای نیمفصل باقیمانده، چنین هزینهای توجیهپذیر باشد؟
از سوی دیگر، ورود نام تراکتور به این ماجرا نیز ابهامات را بیشتر میکند. تیمی که هماکنون دو مهاجم خارجی هماهنگ و گلزن در اختیار دارد و با سیستم تکمهاجمه دراگان اسکوچیچ بازی میکند. در چنین شرایطی، کنار گذاشتن مهاجمانی که در اوج آمادگی هستند، برای جذب مغانلو چندان منطقی به نظر نمیرسد؛ مگر اینکه پای همان سناریوی آشنای بازارگرمی در میان باشد.
واقعیت این است که استفاده همزمان از نام پرسپولیس و تراکتور، بهترین ابزار برای بالا بردن قیمت یک بازیکن محسوب میشود. پرسپولیس برای تحریک رقبا و تراکتور برای افزایش رقم قرارداد. در این میان، سود اصلی نصیب بازیکن و مدیر برنامهها میشود و باشگاهها باید مراقب باشند وارد بازیای نشوند که پایانش، پرداخت هزینهای سنگین بدون بازده فنی است.
اگر مغانلو در تابستان به پرسپولیس میپیوست، امروز چند ماه فرصت برای هماهنگی و تاثیرگذاری داشت. اما پرداخت رقم بالا برای بازیکنی که تنها شش ماه از فصل را پیشرو دارد، نه از نظر فنی منطقی است و نه از نظر اقتصادی.
در نهایت، داستان بازگشت شهریار مغانلو به پرسپولیس، بیش از آنکه به یک انتقال واقعی شبیه باشد، یادآور یکی از تکراریترین سناریوهای نقلوانتقالات فوتبال ایران است؛ سناریویی که هر سال تکرار میشود و هنوز معلوم نیست این بار، پایانی متفاوت داشته باشد یا نه.
