تغییر بدنه گوشی‌های اندرویدی: از فلز به شیشه

به گزارش فرتاک نیوز؛ بدنه فلزی گوشی‌های اندرویدی که زمانی نماد کیفیت و استحکام محسوب می‌شد، امروزه به شیشه تغییر کرده و این تغییر به دلایل متعددی صورت گرفته است. مدت‌هاست که تولیدکنندگان گوشی‌های هوشمند، به ویژه برندهایی همچون اچ‌تی‌سی و اپل، از فلز برای ساخت بدنه محصولات پرچمدار خود استفاده می‌کنند. این متریال حس کیفیت و استحکام را به کاربران منتقل می‌کرد و به عنوان انتخاب اول شناخته می‌شد. اما اکنون با یک تغییر بنیادین در طراحی مواجه هستیم؛ جایی که ساختار شیشه‌ای با یک فریم فلزی نازک به استاندارد جدید در گوشی‌های میان‌رده و رده‌بالا تبدیل شده است. این تغییر در دنیای تکنولوژی از کجا نشأت می‌گیرد و چرا دیگر خبری از گوشی‌های با بدنه‌های تمام‌فلزی نیست؟

شارژ بی‌سیم؛ دلیل اصلی تغییر به شیشه

یکی از اصلی‌ترین دلایل کنار گذاشتن بدنه فلزی، ظهور فناوری شارژ بی‌سیم است. زمانی که کنسرسیوم برق بی‌سیم (Wireless Power Consortium) استاندارد شارژ بی‌سیم Qi را معرفی کرد، استفاده از این فناوری در گوشی‌هایی با بدنه فلزی عملاً غیرممکن بود. اگرچه کوالکام فناوری شارژ بی‌سیمی به نام WiPower را توسعه داد که با دستگاه‌های فلزی سازگار بود، اما این تکنولوژی در نهایت نتوانست با Qi رقابت کند. استاندارد Qi که به تکنولوژی غالب در گوشی‌های هوشمند تبدیل شد، برای کار با بدنه فلزی طراحی نشده است. از نظر فنی، شارژ Qi می‌تواند با فلز کار کند، اما این متریال ممکن است در فرآیند شارژ اختلال ایجاد کند و حرارت کافی برای آسیب رساندن به قطعات داخلی تولید کند. به عنوان مثال، گوگل پیکسل ۵ نمونه‌ای از نحوه غلبه تولیدکنندگان بر این محدودیت‌ها است.

گوگل به‌جای استفاده از فناوری کوالکام، سوراخی در بدنه آلومینیومی پیکسل ۵ ایجاد کرد تا فضای کافی برای سیم‌پیچ شارژ بی‌سیم فراهم شود و سپس آن سوراخ و بقیه بدنه را با لایه‌ای نازک از رزین زیستی (bio-resin) پوشاند تا گوشی بتواند از شارژ Qi بهره‌مند شود.

فراتر از شارژ بی‌سیم؛ سیگنال بهتر و استحکام بیشتر

علاوه بر دلایل ذکر شده، برندهای گوشی‌های هوشمند به دلایل دیگری نیز از فلز فاصله گرفتند. بدنه شیشه‌ای به گوشی‌ها این امکان را می‌دهد که اتصال‌پذیری بهتری داشته باشند، که در دنیای کنونی با شبکه‌های فوق‌سریع 5G و سیگنال‌های وای‌فای ۵ گیگاهرتز و ۶ گیگاهرتز بسیار حیاتی است. این سیگنال‌ها، به ویژه 5G mmWave و وای‌فای ۶ گیگاهرتز، به‌شدت دچار تضعیف می‌شوند.

اگر گوشی‌های مدرن دارای بدنه فلزی بودند، طراحی سیستم‌های آنتنی که قادر به دستیابی به قدرت سیگنال قوی و سرعت بالای داده در شبکه‌های 5G و باندهای وای‌فای ۵ و ۶ گیگاهرتز باشند، بسیار پیچیده‌تر می‌شد، چرا که فلز به عنوان یک سپر RF (فرکانس رادیویی) عمل می‌کند و سیگنال‌ها را متوقف می‌سازد. یکی از دلایل اصلی سامسونگ برای انتخاب شیشه به جای فلز در پشت گلکسی اس ۶، حل مشکل مسدود شدن سیگنال تلفن همراه بود. در واقع، بدنه فلزی گوشی می‌تواند تا حدی در سیگنال‌های سلولی و وای‌فای اختلال ایجاد کند که حتی گوشی‌های مدرن با طراحی ساندویچی شیشه‌ای نیز دارای نوارهای پلاستیکی متعددی در فریم فلزی خود هستند تا سیگنال‌های آنتن گوشی بتوانند از فریم عبور کنند. به عنوان مثال، گوگل پیکسل ۱۰ پرو دارای ۶ نوار پلاستیکی در اطراف فریم فلزی خود است.

بسیاری از شیشه‌هایی که برای پوشش نمایشگر و پشت گوشی‌ها استفاده می‌شوند، طی سال‌های اخیر به‌طور فزاینده‌ای مستحکم‌تر و مقاوم‌تر در برابر سقوط شده‌اند. شرکت کورنینگ با گوریلا گلس پیشرفت‌های زیادی داشته و با وجود اینکه هنوز هم بدنه‌های شیشه‌ای نسبت به فلز آسیب‌پذیرتر هستند، اما به‌طور شگفت‌انگیزی مستحکم هستند و می‌توانند سقوط بر روی سطوح سخت را تحمل کنند، در حالی که احتمال شکستگی در نسل‌های قدیمی‌تر شیشه وجود داشت.

مزایای طراحی و هزینه؛ چرا تولیدکنندگان شیشه را ترجیح می‌دهند؟

علاوه بر مزایای مربوط به تداخل سیگنال و پشتیبانی از شارژ بی‌سیم، شیشه باعث می‌شود گوشی‌های رده‌بالا جذاب‌تر و لوکس‌تر به نظر برسند. این موضوع مطابق با گزارش کانترپوینت در سال ۲۰۱۸ است. مطالعه‌ای در سال ۲۰۲۲ نیز نشان داد که شیشه به عنوان مدرن‌ترین ماده شناخته می‌شود، در حالی که پلاستیک و فلز، حداقل در مقایسه با شیشه، منسوخ به نظر می‌رسند. شیشه همچنین آزادی عمل بیشتری به برندهای گوشی‌ساز در طراحی می‌دهد. از سوی دیگر، کار کردن با فلز دشوارتر است و گزینه‌های کمتری برای پوشش‌ها، رنگ‌ها و جلوه‌های بصری ارائه می‌دهد، به‌ویژه آن‌هایی که در طول سال‌ها استفاده خراشیده یا فرسوده نمی‌شوند. در نهایت، نباید فراموش کرد که تولید بدنه فلزی گوشی گران‌تر از طراحی‌های با پشت شیشه‌ای است.

پلاستیک؛ گزینه‌ای مقرون‌به‌صرفه با گذشته‌ای بحث‌برانگیز

ماده دیگری نیز وجود دارد که به همان خوبی شیشه با شارژ بی‌سیم و سیگنال‌های بی‌سیم سازگار است، می‌تواند در هر رنگی تولید شود، محکم است و با افتادن نمی‌شکند و تولید آن نیز ارزان است: پلاستیک. در گذشته، پلاستیک ماده غالب در گوشی‌های هوشمند بود و گوشی‌های اولیه شامل دستگاه‌های سیمبین (Symbian) نوکیا، گوشی‌های اندرویدی و آیفون 3G و 3GS عمدتاً از پلاستیک ساخته می‌شدند. اما با اوج‌گیری گوشی‌های فلزی، نگرش عمومی نسبت به پلاستیک تغییر کرد. تا اواسط دهه ۲۰۱۰، پلاستیک در گوشی‌های رده‌بالا غیرقابل قبول تلقی می‌شد. بسیاری از منتقدان به دلیل بدنه پلاستیکی سامسونگ گلکسی اس ۵ انتقاد کردند، در زمانی که برندهای بزرگی مانند اپل و اچ‌تی‌سی به گوشی‌های با بدنه آلومینیومی باکیفیت روی آورده بودند. این انتقادات منجر به برچسب‌گذاری پلاستیک به عنوان گزینه‌ای نامناسب برای گوشی‌های پریمیوم شد. اگرچه برخی کاربران از جمله خود بنده، از داشتن یک گوشی با بدنه باکیفیت پلی‌کربنات استقبال می‌کنند، اما نگرش منفی عمومی نسبت به پلاستیک در گوشی‌های رده‌بالا آنقدر شدید شده که بعید است به‌زودی شاهد یک پرچمدار با بدنه پلاستیکی باشیم. در نهایت، شیشه لزوماً بر بدنه فلزی گوشی برتری ندارد، اما در مورد بدنه‌های گوشی‌های هوشمند، بسیار تطبیق‌پذیرتر و ارزان‌تر است. با وجود علاقه به فلز به عنوان ماده اصلی برای پشت گوشی و اشتیاق برای بازگشت به روزهای سلطه پرچمداران تمام‌فلزی، آن روزها به پایان رسیده و اکنون فلز به فریم نازک و مستحکم بین دو پنل شیشه‌ای محدود شده است.