تاریخچه پیشرانه‌های راکتی در تسلا رودستر و اوپل

به گزارش فرتاک نیوز؛ فناوری پیشرانه‌های راکتی تسلا رودستر در واقع ایده‌ای قدیمی است که به تلاش‌های اوپل در اوایل قرن بیستم بازمی‌گردد. در دنیای خودرو، نوآوری‌های جدید همیشه جلب توجه می‌کنند، اما آیا واقعاً این فناوری اولین بار توسط تسلا معرفی شده است؟ شواهد نشان می‌دهد که اوپل از پیشگامان این فناوری بوده است.

اوپل تقریباً یک قرن پیش خودروهای مجهز به پیشرانه‌های راکتی می‌ساخت

تسلا رودستر از فناوری Cold Gas Thruster بهره می‌برد که با نیتروژن فشرده کار می‌کند و مانورهای جالبی را ممکن می‌سازد. با این حال، اوپل راک (Opel RAK) مدل ۱۹۲۸ از موشک‌های باروت سیاه استفاده می‌کرد که به سیستم احتراق نیاز داشت.

آغاز عصر سرعت با اوپل راک ۱ و ۲

اوپل راک ۱ با ۱۲ موتور راکت باروتی طراحی شد و توانست در آزمایشات اولیه به سرعت ۷۵ کیلومتر بر ساعت دست یابد. اوپل راک ۲، که در می ۱۹۲۸ معرفی شد، با ۲۴ راکت به حداکثر سرعت ۲۳۳ کیلومتر بر ساعت دست یافت.

اما اوپل راک ۳ که بر روی ریل حرکت می‌کرد، به سرعت ۲۹۰ کیلومتر بر ساعت رسید و اوپل راک ۴ پیش از پرتاب منفجر شد. این حوادث به توقف آزمایش‌ها و تغییر رویکرد تیم به سمت هواپیماهای موشکی انجامید.

خودروهای مجهز به پیشرانه‌های راکتی عمدتاً به مسابقات ثبت سرعت محدود شدند

پس از اوپل، خودروهای راکتی به مسابقات سرعت روی آوردند و بلو فلیم در سال ۱۹۷۰ رکورد جهانی را با سرعت ۱۰۰۱ کیلومتر بر ساعت ثبت کرد.

قوانین ایمنی و چالش‌های فراوانی وجود دارد که مانع از گسترش پیشرانه‌های راکتی در جاده‌های عمومی می‌شود:

• هزینه و دسترسی به سوخت‌های گران‌قیمت
• قدرت بیش از حد و نیاز به کنترل دقیق
• خطرات ایمنی ناخواسته مانند شتاب ناگهانی
• خطر تبدیل خودرو به موشک هدایت‌شونده در تصادفات
• فقدان زیرساخت‌های مناسب برای استفاده از این خودروها

استفاده از این فناوری در آینده هنوز چالش‌های زیادی خواهد داشت.