خیانتِ بزرگ در دقیقه ۹۰؛ عراق چطور توافق را دور زد؟
تاریخ در مرداد ۶۷ ورق خورد! در حالی که ایران با یک تصمیمِ استراتژیک، با پذیرشِ قطعنامه ۵۹۸، دستِ غولهایِ غرب و مزدورانِ بعثیشان را بست، صدام در یک اقدامِ «ناجوانمردانه» تا آخرین لحظه به آتشبازی ادامه داد. ورودِ گروه ۴۰۰ نفرهیِ ناظرانِ سازمان ملل (یونیماک) به زمینِ بازی، آغازِ فصلِ جدیدی بود که دستِ متجاوز را برای همیشه رو کرد.
پس از پذیرش قطعنامه ۵۹۸ شورای امنیت از سوی جمهوری اسلامی ایران، آتشبس میان ایران و عراق از ۲۹ مرداد ۱۳۶۷ برقرار شد. پیش از آن نیز شورای امنیت در ۱۸ مرداد همان سال، قطعنامه ۶۱۹ را تصویب کرده بود که بر اساس آن، گروه ناظران نظامی ایران و عراق و سازمان ملل برای نظارت بر روند آتشبس تشکیل شد.
این گروه که با عنوان «یونیماک» شناخته میشد، حدود ۴۰۰ ناظر از ۲۵ ملیت مختلف داشت و مأموریت آن نظارت بر اجرای آتشبس و تحولات مرزی میان دو کشور بود.
پذیرش قطعنامه ۵۹۸ از سوی ایران پس از نزدیک به هشت سال جنگ و در شرایطی صورت گرفت که شورای امنیت دو کشور را به برقراری آتشبس و صلح دعوت کرده بود. جمهوری اسلامی ایران با توجه به برخی مفاد مهم قطعنامه، از جمله موضوع شناسایی متجاوز و پرداخت غرامت جنگی، با آن موافقت کرد.
با وجود پذیرش قطعنامه، عراق تا زمان برقراری رسمی آتشبس به حملات خود علیه ایران ادامه داد. سرانجام با آغاز آتشبس در ۲۹ مرداد ۱۳۶۷، نیروهای سازمان ملل برای نظارت بر اجرای توافق در مناطق مرزی دو کشور مستقر شدند و روند پایان جنگ وارد مرحله تازهای شد.
