گلی که بند ترس را ساخت؛ از انتقام پدرو مونیتیس تا قانون قرارداد قرضی رئال مادرید
یک گل در سانتاندر فقط جشن نبود؛ تبدیل به بحثی جدی در باشگاه شد. رئال مادرید از آن ماجرا سراغ قانونی رفت که جلوی حضور بازیکن قرضی‌اش در بازی لالیگا مقابل خودش را می‌گرفت.
به گزارش فرتاک نیوز؛ رئال مادرید و راسینگ سانتاندر بارها در تاریخ لالیگا کنار هم قرار گرفته‌اند، اما یکی از رویارویی‌هایشان در ۱۹ اکتبر ۲۰۰۲ مسیر قراردادهای باشگاه را عوض کرد. داستان از اینجا شروع شد که پدرو مونیتیس، بازیکنی که به صورت قرضی در راسینگ بازی می‌کرد، شب بازی مقابل تیم سابقش نقش تعیین‌کننده‌ای گذاشت.
وقتی بازیکنِ قرضی، برابر تیم مادر قهرمان می‌شود چه اتفاقی می‌افتد؟
آن شب در سانتاندر، راسینگ با نتیجه ۲ بر صفر رئال مادرید را برد و گل دوم را مونیتیس به ثمر رساند؛ گلی که با یک شادی پر سروصدا همراه شد و فضای رختکن رئال را در همان مسابقه تحت تأثیر گذاشت. نکته مهم این است که شادی گل فقط یک لحظه نبود؛ بخشی از همان چیزی شد که بعدتر در بحث‌های داخلی رئال جدی‌تر شد.
- رئال پیش‌تر تصمیم داشت جلوی حضور مونیتیس در بازی را با نگاه مدیریتی هم‌راستا کند، اما او در زمین حاضر شد.
- رئال بعد از پایان دوران قرضی مونیتیس دیگر او را به ترکیبش برنگرداند، اما اثر آن مسابقه در قالب قانون دنبال شد.
«بند ترس» دقیقاً چه چیزی را در قراردادها محدود می‌کرد؟
پس از آن رخداد، رئال مادرید سراغ قانونی رفت که بعدها با نام «بند ترس» در قرارداد بازیکنان قرضی شناخته شد. منطقش ساده بود: بازیکنِ قرضیِ رئال که به تیم دیگری منتقل می‌شد، در مسابقات لالیگا مقابل رئال اجازه بازی نداشت.
در متن خبر آمده که رئال سال‌ها از این بند در قراردادهایش استفاده کرد؛ حتی با این حال که یوفا چنین محدودیتی را مجاز نمی‌دانست. با این مدل، اتفاق‌های مشابهی که بعدتر با بازیکنانی مثل فرناندو مورینتس و ساموئل اتوئو پیش آمد، بحث را گسترده‌تر کرد و تصمیم رئال جدی‌تر شد.
این روند در آگوست ۲۰۱۹ متوقف شد و «بند ترس» کنار گذاشته شد؛ و از همان‌جا معلوم می‌شود که چرا ماجرای یک گل می‌تواند به قانون در سطح قراردادها تبدیل شود: تیم‌ها می‌خواهند ریسکِ رودرروییِ بازیکنِ متعلق به خودشان را در لیگ کاهش بدهند و اثر آن را در بازار قرضی هم منتقل کنند.