چرا بیفوما فیکس است و اورونوف باید بیشتر بدود؟ راز ترکیب پرسپولیس تارتار
تیوی بیفوما با پرس و دوندگی اعتماد سرمربی پرسپولیس را جلب کرده، اما اوستون اورونوف برای تثبیت جایگاهش باید در بازی بدون توپ نیز نقش پررنگ‌تری داشته باشد؛ قانونی که رقابت در ترکیب سرخ‌ها را جدی‌تر کرده است.
در پرسپولیس مهدی تارتار، تکنیک و استعداد به‌تنهایی برای حضور در ترکیب اصلی کافی نیست؛ سرمربی سرخ‌پوشان از بازیکنانش دوندگی، پرس شدید و جنگندگی می‌خواهد. به همین دلیل، بازیکنی مثل تیوی بیفوما جایگاه ثابتی در ترکیب پیدا کرده، در حالی که ستاره‌ای مانند اوستون اورونوف برای تثبیت موقعیت خود باید در اجرای پرس تیمی و فعالیت بدون توپ نیز عملکرد بهتری داشته باشد.
از اورونوف تا بیفوما؛ چرا دوندگی از تکنیک مهم‌تر شده است؟
پرسپولیس در فصل جدید با مهدی تارتار چهره‌ای متفاوت از نظر شیوه بازی به نمایش گذاشته است. در این تیم، تنها برخورداری از تکنیک بالا یا توانایی دریبل‌زنی تضمینی برای حضور در ترکیب اصلی نیست؛ بازیکنان باید در تمام دقایق مسابقه برای بازپس‌گیری توپ، تحت فشار گذاشتن حریف و حفظ شدت بازی تلاش کنند. این رویکرد، جایگاه بعضی از بازیکنان را تغییر داده و رقابت درون‌تیمی را جدی‌تر کرده است.
اوستون اورونوف یکی از بازیکنانی است که به دلیل کیفیت فنی و حرکات تماشایی، همواره مورد توجه هواداران قرار دارد. ستاره ازبکستانی در مدت حضورش در پرسپولیس لحظات درخشانی خلق کرده، اما از دست دادن تعداد زیادی از مسابقات نیز بخشی از کارنامه او بوده است. با این حال، مسئله اصلی در نگاه تارتار فقط توانایی‌های فردی اورونوف نیست؛ او برای تثبیت جایگاه خود باید در پرس از بالا، نزدیک شدن به مدافع صاحب توپ و مشارکت در وظایف دفاعی نیز نقش پررنگ‌تری داشته باشد.
در سوی دیگر، تیوی بیفوما در این فصل اعتماد بیشتری از سوی کادر فنی دریافت کرده است. دلیل این اعتماد را می‌توان در دوندگی، جنگندگی و تلاش او برای تحت فشار گذاشتن مدافعان حریف جست‌وجو کرد. بیفوما از شروع بازی‌سازی حریف به بازیکن صاحب توپ نزدیک می‌شود و تلاش می‌کند اجازه ندهد حریف با آرامش از عقب زمین بازی را پیش ببرد. چنین ویژگی‌هایی در ساختار مورد نظر تارتار اهمیت زیادی دارد؛ زیرا بازیکنان هجومی نیز باید در مرحله دفاعی مشارکت کنند.
بر اساس روایت مطرح‌شده از شرایط تمرینی و مسابقه‌ای پرسپولیس، بیفوما حتی آمادگی خود را برای بازی کردن با تمام توان و تعویض شدن پس از یک نیمه اعلام کرده است. این روحیه جنگندگی با خواسته‌های سرمربی سرخ‌پوشان هم‌خوانی دارد و می‌تواند یکی از دلایل اعتماد او به این وینگر باشد.
پرسپولیس تارتار؛ تیمی برای دوندگی، پرس و حمله
سبک بازی پرسپولیس را می‌توان در سه اصل خلاصه کرد: ایجاد برتری عددی در منطقه حضور توپ، تلاش برای بازپس‌گیری سریع آن و حرکت پرقدرت به سمت دروازه حریف. اجرای چنین برنامه‌ای به بازیکنانی نیاز دارد که علاوه بر کیفیت فنی، توانایی فعالیت مداوم و اجرای وظایف تاکتیکی را داشته باشند. در این سیستم، بازیکن تکنیکی زمانی ارزش بیشتری پیدا می‌کند که توانایی‌های فردی خود را در خدمت بازی گروهی قرار دهد.
این شیوه، کار را برای بازیکنان کم‌تحرک‌تر دشوار می‌کند. یاسین سلمانی، مارکو باکیچ و دیگر بازیکنانی که سبک بازی‌شان بیشتر بر کنترل توپ و طراحی حمله متکی است، برای رسیدن به ترکیب ثابت باید خواسته‌های تاکتیکی تارتار را نیز برآورده کنند. مسئله به معنای بی‌ارزش بودن تکنیک نیست؛ بلکه سرمربی از بازیکنان انتظار دارد کیفیت فنی را با پرس، دوندگی و مشارکت در هر دو فاز بازی همراه کنند.
طبق آمار مطرح‌شده در گزارش، پرسپولیس در هفت مسابقه نخست خود پنج پیروزی به دست آورده و با زدن ۱۵ گل، عملکرد تهاجمی قابل توجهی داشته است. این تیم همچنین با پیروزی در دیدار معوقه برابر خیبر می‌تواند شانس رسیدن به صدر جدول را داشته باشد. هرچند ارزیابی نهایی عملکرد سرخ‌پوشان به نتایج ادامه فصل و رویارویی با رقبای مختلف بستگی دارد، شروع فصل باعث شده نگاه‌ها به رویکرد تاکتیکی تارتار تغییر کند.
سرمربی پرسپولیس در ابتدای حضورش با تردیدهایی از سوی بخشی از هواداران روبه‌رو بود، اما نتایج و شیوه بازی تیم تا این مقطع توانسته بخشی از آن نگرانی‌ها را کاهش دهد. تارتار در دوران بازیگری نیز به دوندگی و جنگندگی شناخته می‌شد و حالا به نظر می‌رسد همین ویژگی‌ها را در تیمش دنبال می‌کند. پیام او به بازیکنان روشن است: برای حضور در ترکیب اصلی، فقط هنرنمایی با توپ کافی نیست؛ بازیکن باید در خدمت پرس و برنامه تیم باشد و تا آخرین توان بجنگد.