//
کد خبر: 594191

رشد چشمگیر ۲۵ اقتصاد برتر؛ کدام کشورها در مسیر ثروتمندی قرار گرفتند؟

طی ۳۵ سال گذشته، اقتصاد جهانی به‌طور چشمگیری رشد کرده و در این میان، ۲۵ کشور توانسته‌اند با اتخاذ استراتژی‌های مختلف، به موفقیت‌های بزرگی دست یابند. این کشورها با اتصال به بازارهای بزرگ، ظرفیت‌های خود را به‌کار گرفته‌اند.

به گزارش فرتاک نیوز؛ در ۳۵ سال اخیر، برخی کشورها با وجود چالش‌های اقتصادی، موفق به رشد قابل توجهی شده‌اند. این کشورها، برخی از آن‌ها ممکن است کمتر شناخته شده باشند، توانسته‌اند اقتصاد خود را به‌طور چشمگیری گسترش دهند.

به نقل از زومان، مسیرهای پیشرفت این کشورها متفاوت بوده است. برخی با ایجاد کارخانه‌ها، برخی با جذب گردشگر و برخی با کشف منابع طبیعی مانند نفت، به رشد دست یافته‌اند.

فهرست ۲۵ کشور با بالاترین تولید سرانه از سال ۱۹۹۰ تا ۲۰۲۵ نشان‌دهنده این فرصت‌هاست. در این دوره، کل اقتصاد جهانی تقریباً ۹۴ درصد رشد داشته است. در حالی که ایران نیز در این مدت رشد کرده، اما سرعت آن به‌مراتب کمتر بوده است.

کشور گویان، کوچک‌ترین کشور در آمریکای جنوبی، با رشد ۱۵۴۹ درصدی، در صدر این فهرست قرار دارد. این رشد عمدتاً ناشی از کشف و استخراج نفت در سواحل این کشور بوده است.

گینه استوایی نیز به‌عنوان یک اقتصاد کوچک آفریقایی، با رشد ۱۱۲۸ درصدی، از منابع نفتی خود بهره برده است. اما این رشد با بهبود شرایط زندگی مردم همراه نبوده و نیمی از جمعیت این کشور زیر خط فقر زندگی می‌کنند.

کشورهایی مانند بوتان و لائوس با استفاده از منابع آبی و صادرات برق، توانسته‌اند به رشد اقتصادی دست یابند.

چین با رشد ۱۴۰۴ درصدی در این مدت، به‌عنوان دومین اقتصاد بزرگ جهان شناخته می‌شود. اصلاحات اقتصادی و جذب سرمایه‌گذاری خارجی از عوامل کلیدی موفقیت چین بوده است.

ویتنام و بنگلادش نیز از اصلاحات اقتصادی و صادرات پوشاک بهره برده‌اند. هند با تمرکز بر خدمات و کاهش محدودیت‌ها، رشد ۳۶۹ درصدی را تجربه کرده است.

کشورهای کیپ‌ورد، موریس و پاناما با اتکای به گردشگری، به‌دنبال توسعه اقتصادی بوده‌اند. لهستان و آلبانی نیز با پیوستن به اتحادیه اروپا و اصلاحات اقتصادی، رشد قابل توجهی را تجربه کرده‌اند.

با این حال، رشد اقتصادی در میانمار و اتیوپی، با چالش‌هایی مواجه شده است و نشان می‌دهد که رشد گذشته تضمین‌کننده موفقیت آینده نیست.

در نهایت، رشد سرانه ایران در این مدت تنها ۷۴ درصد بوده است که به‌طور قابل توجهی کمتر از میانگین جهانی است. این فاصله به‌دلیل تحریم‌ها و مشکلات ساختاری داخلی قابل تفسیر است.