//
کد خبر: 593035

همگرایی چندلایه ایران و روسیه؛ دلایل و ابعاد آن

روابط ایران و روسیه در سال‌های اخیر تحت تأثیر عوامل سیاسی، امنیتی و اقتصادی قرار گرفته است. این همکاری در شرایط فشارهای بین‌المللی به اهمیت بیشتری دست یافته است.

به گزارش فرتاک نیوز؛ جنگ تحمیل شده بر ایران توسط آمریکا و رژیم اسرائیل، تغییرات اساسی در روابط ایران با کشورهای جهان ایجاد کرده است. برخی کشورها با نادیده گرفتن تجاوز نظامی به ایران، یا در کنار آمریکا قرار گرفته‌اند یا بی‌تفاوت مانده‌اند. اما روسیه به عنوان شریک راهبردی ایران، در گروه کشورهایی قرار می‌گیرد که موضع مستقلی در قبال ایران دارند.

سخنان اخیر ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه، نشان‌دهنده حمایت مستمر سیاسی و دیپلماتیک مسکو از تهران است. این حمایت از مخالفت با اقدامات نظامی و تحریمی علیه ایران تا پشتیبانی از مواضع تهران در پرونده هسته‌ای ادامه دارد. اما روابط تهران و مسکو فراتر از مخالفت با آمریکا است و به عوامل تاریخی و امنیتی نیز وابسته است.

پوتین در نشست عمومی بیست‌وسومین اجلاس سالانه باشگاه بین‌المللی گفت‌وگوهای «والدای»، به موضوعات ایران اشاره کرد و بر شجاعت و پایداری مردم ایران تأکید کرد. وی همچنین به تحریم‌های ناعادلانه علیه ایران اشاره کرد و خواستار لغو آن‌ها شد.

نزدیکی روابط ایران و روسیه با ملاحظاتی نیز همراه است. حمایت مسکو در سازمان‌های بین‌المللی از جمله با وتوی قطعنامه تمدید مأموریت کمیته تحریم‌های ایران در شورای امنیت، نمونه‌ای از این همکاری است.

ایران و روسیه بر اساس معاهده مشارکت جامع راهبردی، همکاری‌های خود را در زمینه‌های مختلف تقویت کرده‌اند. این معاهده به تعریف روابط دو کشور کمک کرده و بر اهمیت همکاری‌های امنیتی و اقتصادی تأکید دارد.

روسیه و ایران با تجربیات مشترک از تحریم‌های غرب، به دنبال کاهش اثرات اقتصادی این تحریم‌ها هستند. این همکاری به توسعه روابط اقتصادی و تجاری میان دو کشور کمک خواهد کرد.

با وجود نزدیکی روابط، واقعیت‌های میدانی نیز وجود دارد که باید به آن توجه کرد. جنگ اوکراین و فشارهای بین‌المللی، تأثیراتی بر رفتار روسیه در قبال ایران دارد. این پیچیدگی‌ها نیاز به مدیریت دقیق روابط را بیشتر از پیش نمایان می‌سازد.

در مجموع، روابط ایران و روسیه به دلایل مختلفی از جمله همسایگی، توافقات راهبردی و تجارب مشترک شکل گرفته و در حال تحول است. این روابط می‌تواند به عنوان یک الگوی همکاری در برابر فشارهای جهانی مورد توجه قرار گیرد.