تجربه دیپلماسی ایران در نیویورک؛ از جنگ تا گفتوگو
دیپلماسی ایران در نیویورک در هشتاد و یکمین مجمع عمومی سازمان ملل تحت تأثیر جنگ با آمریکا و اسرائیل قرار داشت. مسعود پزشکیان و سیدعباس عراقچی در این سفر پیامهای تهران را در محافل بینالمللی منتقل کردند.
به گزارش فرتاک نیوز؛ هواپیمای رئیسجمهوری ایران در ۳۱ شهریورماه به نیویورک رسید تا هیاتی سیاسی را برای شرکت در اجلاس سازمان ملل به همراه داشته باشد. در این سفر، پیامدهای جنگ و مسائل سیاسی، امنیتی و اقتصادی آن نیز به نیویورک منتقل شد؛ شهری که برای چند روز به کانون دیپلماسی جهانی تبدیل گردید.
با گذشت هشت ماه از آغاز دومین جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران، مسعود پزشکیان در نیویورک در برابر دوربینهای جهانی و تحت تدابیر امنیتی شدید، به سخنرانی پرداخت. تصویری که به خوبی نشاندهنده تقابل ایران و آمریکا در میدان نظامی و در عین حال مواجهه دیپلماتیک آنها در نیویورک بود.
پزشکیان در پاسخ به روایتی که دونالد ترامپ رئیسجمهور آمریکا درباره ایران در مجمع عمومی ارائه کرده بود، بر ایستادگی و آمادگی تهران برای مذاکره تأکید کرد. این دوگانه، کلید فهم سفر پزشکیان و دیپلماسی ایران در نیویورک است.
متن ابتدایی سخنرانی پزشکیان قبل از سفر آماده شده بود، اما پس از شنیدن سخنان ترامپ، او رویکرد خود را تغییر داد و پاسخ به آن سخنان را در متن نهایی خود بیشتر گنجاند.
حضور پزشکیان در نیویورک تنها به سخنرانی در مجمع عمومی محدود نشد. او با شبکههای خبری بزرگ و نخبگان آمریکایی نیز دیدارهایی داشت تا روایت ایران را به افکار عمومی منتقل کند.
در حاشیه این مجمع، پزشکیان با مقامات کشورهای مختلف، از جمله سوئیس، بنگلادش و قطر نیز دیدار و درباره تحولات منطقه و مسائل سیاسی رایزنی کرد. این دیدارها نشاندهنده دامنه گسترده دیپلماسی ایران در نیویورک بود.
در سوی دیگر، سیدعباس عراقچی با هدف پیگیری مذاکرات دیپلماتیک و انتقال پیامهای ایران، دو بار با میانجیهای قطری دیدار کرد. این رایزنیها در شرایطی انجام میشد که ایران و آمریکا به صورت مستقیم دیداری نداشتند.
عراقچی در این سفر، طرحی هفتمادهای برای بازگشایی تنگه هرمز را به طرف آمریکایی ارائه کرد. این طرح، ارتباطات بین دو کشور را از طریق میانجیهای قطری و پاکستانی تسهیل میکند.
در نهایت، نیویورک به صحنهای تبدیل شد که در آن محدودیتها و ارتباطات همزمان وجود داشتند. سفر پزشکیان و عراقچی نشاندهنده عزم ایران برای حفظ دیپلماسی حتی در شرایط جنگی است.