اشتباه تلخ حاجصفی در شب تاریخی؛ رکورد ملیپوشان در خطر
احسان حاجصفی با یک اشتباه در دیدار مقابل ازبکستان، رکورد ۱۴۹ بازی ملی خود را تحت تأثیر قرار داد. این حادثه نشاندهنده چالشهای او در تیم ملی است.
به گزارش فرتاک نیوز؛ خبرآنلاین: رکوردها همواره در معرض شکسته شدن هستند و نام ورزشکاران را به تاریخ پیوند میزنند. با این حال، احسان حاجصفی یکی از بدشانسترین ستارهها در این زمینه است که ثبت رکورد تاریخیاش با یادآوری تلخی همراه شده است.
عدد ۱۴۹ بازی ملی چندان کم نیست. حاجصفی در آستانه ۳۷ سالگی به جایی رسیده که نامش در کنار با سابقهترین بازیکن تاریخ تیم ملی قرار گرفته است. اما درست در شبی که میتوانست یکی از بزرگترین افتخارات فوتبالش را جشن بگیرد، یکی از بدترین اشتباهاتش را مرتکب شد.
در بازی برابر ازبکستان، حاجصفی به عنوان بازیکن اصلی به میدان رفت تا با ثبت صدوچهلونهمین بازی ملی، به رکورد جواد نکونام برسد و به عنوان یکی از باسابقهترین بازیکنان تاریخ فوتبال ایران شناخته شود. حالا او تنها چند دقیقه فاصله دارد تا از نکونام عبور کند و بهتنهایی صاحب این رکورد باشد. رکوردی که اگر روند فعلی ادامه یابد، احتمالاً در جام ملتهای آسیا هم افزایش خواهد یافت. اما پرسش اینجاست: هدف کادرفنی تیم ملی چیست؟ شکستن رکورد حاجصفی یا ساختن تیمی برای آینده؟
داستان حاجصفی با تیم ملی از پنجم خرداد ۱۳۸۷ آغاز شد، زمانی که در دیدار دوستانه مقابل زامبیا نخستین بازی ملی خود را انجام داد و در پیروزی ۳ بر ۲ ایران، ۲ پاس گل داد. اکنون بیش از ۱۸ سال از آن شب میگذرد و حاجصفی در آستانه ثبت نام خود در صدر جدول باسابقهترین ملیپوشان تاریخ ایران قرار دارد. اما فوتبال تنها محدود به رکوردها نیست.
حاجصفی در بازی با ازبکستان یکی از ضعیفترین نمایشهای خود را با پیراهن تیم ملی ارائه کرد. این نمایش بهطور مستقیم با گل نخست حریف مرتبط بود. در شرایطی که بازیکنان ایران در عقب میدان در حال پاسکاری بودند، او میتوانست توپ را کنترل کند و بازی را آرامتر پیش ببرد، اما یک پاس بلند و عجولانه، توپ را به حریف تقدیم کرد تا کاپیتان ازبکستان با یک کنترل و ضربه، دروازه ایران را باز کند.
این صحنه باید چندین بار بررسی شود، نه برای سرزنش یک بازیکن، بلکه برای پاسخ به این پرسش مهم: آیا حاجصفی هنوز به تیم ملی کمک میکند یا تیم ملی به رکورد او کمک میکند؟ اگر قرار است بازیکنی در آستانه ۳۷ سالگی تنها به دلیل تعداد بازیهای ملی و سابقهاش در ترکیب تیم ملی قرار بگیرد، تکلیف بازیکنان جوانتر چه میشود؟
هیچکس نمیتواند اهمیت ۱۴۹ بازی ملی را نادیده بگیرد. این عدد حاصل نزدیک به دو دهه فعالیت در سطح اول فوتبال ایران است و قطعاً سزاوار احترام است. اما رکورد، پاداش گذشته است؛ ترکیب تیم ملی باید بر اساس نیازهای امروز و آینده فوتبال ایران انتخاب شود. کادر فنی نمیتواند صرفاً به دلیل تجربه حاجصفی او را به اردو دعوت کند و پس از رسیدن به رکورد، مسئولیت تصمیم خود را به پای تجربهاش بنویسد.
اگر امیر قلعهنویی واقعاً حاجصفی را یکی از مهرههای کلیدی تیمش میداند، باید پاسخ روشنی برای این پرسش داشته باشد: از کاپیتان ۳۷ ساله تیم ملی دقیقاً چه میخواهد؟ آیا هدف او دعوت از حاجصفی به اردوها برای افزایش رکوردش است یا انتظار دارد او در زمین نقش مؤثری ایفا کند؟
اگر گزینه دوم صحیح است، نمایش حاجصفی در برابر ازبکستان باید جدیتر از یک اشتباه فردی تحلیل شود. زیرا این تنها یک پاس اشتباه نیست، بلکه این سؤال مطرح است که آیا بازیکنی با این سن و تجربه هنوز میتواند یکی از ارکان تیم ملی باشد یا نه.
تیم ملی ایران نباید به موزه رکوردها تبدیل شود. پیراهن ایران نباید صرفاً ویترینی برای تجلیل از گذشته باشد. هر بازیکن، با هر تعداد بازی ملی، باید هر بار نشان دهد که شایسته حضور در ترکیب است. حاجصفی در آستانه شکستن رکورد نکونام قرار دارد، اما مهمتر از این موضوع، پاسخ کادر فنی است که چند بازی دیگر قرار است به قیمت کنار گذاشتن جوانترها و تحمل نمایشهای نامناسب، صرفاً برای حفظ یک رکورد ادامه یابد؟ رکورد حاجصفی تاریخی است، اما آینده تیم ملی نباید قربانی تاریخچه یک رکورد شود.