قلعهنویی: مقصر اصلی من هستم؛ نه امیرخان، شما چرا؟!
شکست ۳ بر یک ایران برابر ازبکستان با واکنش صریح امیر قلعهنویی همراه شد؛ سرمربی تیم ملی ضمن اشاره به اشتباهات دو بازیکن باتجربه در گلهای اول و دوم، تأکید کرد که مسئولیت اصلی نتیجه بر عهده خودش است
.شکست سنگین ایران برابر ازبکستان در نخستین بازی تدارکاتی پس از جام جهانی، فرصتی شد تا امیر قلعهنویی درباره دلایل این نتیجه و شرایط تیم ملی توضیح دهد. او در نشست خبری پس از بازی، ضمن تبریک به حریف، از مردم ایران عذرخواهی کرد.
قلعهنویی معتقد بود ایران در بخشهایی از مسابقه توانسته بود بازی را کنترل کند، اما دو اشتباه فردی در لحظات حساس باعث شد جریان مسابقه تغییر کند. او با اشاره به اشتباهات احسان حاجصفی و علیرضا بیرانوند، تأکید کرد گلهای اول و دوم ازبکستان در شرایطی به ثمر رسید که ایران کنترل بازی را در اختیار داشت.
تیم ملی در نیمه دوم با تغییرات انجامشده توانست یکی از گلهای خورده را جبران کند و برای رسیدن به گل تساوی نیز تلاش کرد، اما اشتباه دیگری از یک بازیکن باتجربه باعث شد شرایط دوباره علیه ایران تغییر کند.
سرمربی تیم ملی با تأکید بر اینکه مسابقات تدارکاتی محلی برای شناسایی نقاط ضعف است، گفت انجام چنین اشتباهاتی در بازیهای دوستانه میتواند به کادر فنی کمک کند تا پیش از مسابقات رسمی، ایرادات تیم را برطرف کند.
او همچنین درباره تغییر نسل در تیم ملی گفت استفاده از بازیکنان جوان یکی از برنامههای کادر فنی است، اما این تغییرات باید به شکلی انجام شود که تیم دچار آسیب نشود. به گفته قلعهنویی، تعدادی از بازیکنان در این مسابقه برای نخستین بار فرصت حضور در فضای تیم ملی را به دست آوردند.
قلعهنویی درباره وضعیت بدنی تیم نیز تأکید کرد که شکست ایران ارتباطی با مشکلات بدنی نداشته است. او گفت تیم ملی هنوز در نخستین فیفادی پس از جام جهانی به شرایط آرمانی نرسیده و انتظار دارد در دیدار بعدی مقابل روسیه، عملکرد تیم بهتر شود.
سرمربی ایران در پایان بار دیگر مسئولیت شکست را پذیرفت و گفت با وجود تدارکاتی بودن مسابقه، باید از مردم ایران عذرخواهی شود. او ابراز امیدواری کرد تیم ملی در ادامه مسیر دوباره روندی رو به رشد داشته باشد.
فرتاک ورزشی: نه امیرخان، تو چرا مقصری؟! اگر قرار باشد برای این نتایج فقط سرمربی خودش را مقصر بداند، پس سهم فدراسیونی که همچنان پای این تیم و کادر فنی ایستاده، کجاست؟ شاید بد نباشد این بار به جای قربانی کردن مربی، کمی هم درباره تصمیماتی سؤال شود که باعث شده بعد از این همه تجربه و فرصت، هنوز همان داستان ادامه داشته باشد!