انتخاب مربی در نساجی؛ چالشهای مدیریت و عدم ثبات
نساجی در لیگ برتر ایران با چالشهای جدی در انتخاب سرمربی مواجه است. تغییرات مکرر در نیمکت این تیم نشاندهنده مشکلات عمیقتری در مدیریت است.
به گزارش فرتاک نیوز؛ نساجی به عنوان یکی از تیمهای قابل توجه فوتبال ایران، اکنون با چالشهای جدی در انتخاب سرمربی روبروست. انتخابها در این باشگاه بهجای تأکید بر کیفیت و کمیت، تحت تأثیر مسائل غیرمعمول قرار دارد. برکناری مجتبی حسینی، در شرایطی که تیم پس از ۳ شکست ابتدایی به ۲ پیروزی دست یافته بود، نشاندهنده سیاست قدیمی تغییر سرمربی بهعنوان راهحل مشکلات است.
سوال اصلی این است که چرا مجتبی حسینی انتخاب شد؟ انتخاب مربیای که به ایجاد ساختار و کار با بازیکنان جوان شناخته میشود، در صورتی که هدف نتایج سریع بود، چه منطقی دارد؟ اگر هدف ایجاد تغییرات در تیم بود، چرا پس از چند هفته این پروژه کنار گذاشته شد؟
نساجی در دوران اخیر با چالشهای مشابهی مواجه بوده و تاریخچهای از تغییرات مکرر در نیمکت خود دارد. در فصل گذشته، کمالوند با وجود عملکرد قابل قبول از تیم جدا شد و مجتبی حسینی جایگزین او شد. آخرین باری که نساجی یک فصل را با یک سرمربی گذرانده به سال ۱۳۹۴ برمیگردد.
مشکلات مدیریتی در نساجی بیشتر از آنچه به مربیان مربوط باشد، به نوع نگاه و شیوه مدیریت برمیگردد. در تابستان، این باشگاه برای جلب بازیکنان جدید انرژی و توجه زیادی صرف کرد اما به نیمکت خود توجه کمتری نشان داد. این تغییرات و فشارهای مداوم به مربیان، نشاندهنده عدم وجود یک برنامه بلندمدت است.
انتخاب سعید دقیقی بهعنوان سرمربی جدید نیز سؤالات جدیدی را مطرح کرده. آیا این انتخاب بر اساس نیازهای فنی تیم بوده یا به واسطه روابط مدیریتی انجام شده است؟ اگر این انتخاب نتیجه یک فرآیند فنی بوده، مدیران باید جزئیات آن را شفافسازی کنند.
مسئله اصلی نساجی امروز، نه فقط مجتبی حسینی و سعید دقیقی، بلکه نوع مدیریت بر این باشگاه است. برای تبدیل شدن به یک باشگاه فوتبال واقعی، نیاز به یک برنامه مشخص و منسجم از آکادمی تا تیم بزرگسالان وجود دارد. اگر این موارد نادیده گرفته شوند، نساجی همچنان با چالشها و تغییرات مکرر در نیمکت خود روبرو خواهد بود.