شکست سیاست فشار حداکثری آمریکا در برابر ایران
سیاست فشار حداکثری آمریکا در قبال ایران بعد از ۴۷ سال به شکست انجامیده است. نشریه فارن افرز به بررسی این موضوع پرداخته و از ضرورت بازنگری در راهبردهای آمریکا سخن میگوید.
به گزارش فرتاک نیوز؛ به نقل از نشریه فارن افرز، جمهوری اسلامی ایران از ۴۷ سال پیش به مسئلهای پیچیده برای رؤسای جمهوری آمریکا تبدیل شده است. بحران گروگانگیری در سال ۱۹۷۹ به شکست جیمی کارتر در انتخابات کمک کرد و ماجرای ایران-کنترا در دهه ۱۹۸۰ به سیاست خارجی رونالد ریگان آسیب زد. همچنین، توافق هستهای سال ۲۰۱۵ باراک اوباما به حدی جنجالی شد که کنگره آمریکا از بنیامین نتانیاهو دعوت کرد تا مخالفت خود را با آن اعلام کند.
دونالد ترامپ در آغاز جنگ علیه ایران در فوریه ۲۰۲۳ ادعا کرد که قصد دارد به این الگو پایان دهد و تغییر حکومت در ایران را هدف قرار داد. اما شش ماه بعد، او با ناکامی دیگری روبهرو شد که ممکن است بر موقعیت حزبش در انتخابات میاندورهای تأثیر بگذارد. در این شرایط، دولت ترامپ دوباره به فشار اقتصادی روی آورده، اما این سیاست بیشتر اعتبار آمریکا را در خطر قرار میدهد تا اقتصاد ایران را تهدید کند.
جنگ چندوجهی ترامپ به نوعی اوج همان راهبردی است که از سال ۱۹۷۹ سیاست آمریکا در قبال ایران را شکل داده است. ایران از یک سو به سیاست ضدآمریکایی و ضداسرائیلی تأکید دارد و از سوی دیگر در شرایط خاص رفتار عملگرایانه نشان داده است.
در رویارویی با این پیچیدگیها، واشنگتن معمولاً فشار را به عنوان ابزار اصلی سیاست خود انتخاب کرده است. این راهبرد بر دو پایه استوار است: تهدید نظامی معتبر و فشار اقتصادی. اما جنگ اخیر نشان داد که ایران از توان بالایی برخوردار است و میتواند هزینههای متقابل را ایجاد کند.
جنگ امسال سه درس جدید به ایران داده است: اول اینکه توانسته است خسارات سنگین را تحمل کند و همچنان توان موشکی و پهپادی کافی برای پاسخ داشته باشد. دوم اینکه آمریکا تمایلی به اعزام نیروی زمینی به ایران ندارد و سوم اینکه ایران میتواند هزینههای جنگ طولانی را بیشتر از آمریکا تحمل کند.
تحریمهای اقتصادی نیز به عنوان دومین ستون راهبرد فشار آمریکا، نتوانستهاند تغییرات سیاسی مد نظر واشنگتن را ایجاد کنند. از سال ۱۹۷۹ و تسخیر سفارت آمریکا در تهران، تحریمها به طور فزایندهای گسترش یافتهاند اما این اقدامات نتوانستهاند به تسلیم ایران منجر شوند.
اکنون با توجه به شرایط، آمریکا دیگر نمیتواند به سادگی به راهبرد ۴۷ سال گذشته خود بازگردد. دیپلماسی باید نقش مهمتری پیدا کند و واشنگتن باید پیچیدگیهای ایران و جایگاه جدید خود در خاورمیانه را بپذیرد. بهترین اقدام واشنگتن در این شرایط، کنار گذاشتن اقدامات عجولانه و یادگیری از گذشته است.