بهمن مفید؛ بازیگری که با یک دیالوگ ماندگار جاودانه شد
بهمن مفید، بازیگر، خواننده و صداپیشه نامآشنای سینمای ایران، ۲۶ مرداد ۱۳۹۹ درگذشت؛ اما صدای او و دیالوگهایش همچنان در خاطره سینمای ایران زنده است.
به گزارش فرتاک نیوز؛ سینمای ایران چهرههای بسیاری به خود دیده است، اما بهمن مفید جایگاهی ویژه و متفاوت داشت. او نه تنها یک بازیگر، بلکه هنرمندی چندوجهی بود که ریشه در تئاتر داشت و در عرصههای خوانندگی، نوازندگی و صداپیشگی نیز درخشید. خانوادهای که در آن رشد کرد، بستر شکوفایی هنری او را فراهم ساخت؛ او از همان کودکی در نمایشهای پدر و برادرش، «بیژن مفید»، روی صحنه رفت و با دنیای نمایش بزرگ شد.
از تئاتر تا انقلاب «قیصر»
اگرچه او تحصیلات آکادمیک خود را در دانشکده هنرهای دراماتیک گذراند و در نمایشهای وزینی همچون «شهر قصه» به ایفای نقش پرداخت، اما نقطه عطف کارنامه او در سال ۱۳۴۸ رقم خورد. حضور کوتاه او در فیلم «قیصر» به کارگردانی مسعود کیمیایی، تاریخساز شد.
آن دیالوگ مشهور که در ابتدا در فیلمنامه نبود و با نبوغ و بداههپردازی بهمن مفید خلق شد، به یکی از نمادینترین لحظات سینمای ایران تبدیل گشت. این صحنه نه تنها مسیر حرفهای او را تغییر داد، بلکه او را به چهرهای محبوب و فراموشنشدنی در سینمای دهههای ۵۰ ایران تبدیل کرد.
دوران طلایی و سکوتی اجباری
دهه ۵۰ شمسی اوج درخشش مفید در سینما بود. فیلمهایی نظیر «طوقی»، «رضا موتوری»، «داشآکل» و «باباشمل»، توانایی او را در ایفای نقشهای متفاوت به اثبات رساند. دریافت جایزه بهترین بازیگر نقش دوم مرد برای «داشآکل» در جشنواره سپاس، مهر تأییدی بر توانمندیهای او بود. با این حال، پس از انقلاب ۱۳۵۷، مسیر هنری او با فراز و نشیبهای سختی روبرو شد که او را ناچار به مهاجرت به آمریکا کرد. هرچند او در غربت نیز به فعالیت هنری ادامه داد، اما بازگشت به ایران در سال ۱۳۷۸، فصل جدیدی از زندگی او بود؛ فصلی که با ممنوعیتهای کاری و محدودیتها همراه شد.
میراثی که زنده ماند
بهمن مفید در سالهای پایانی عمر، با وجود دوری از پرده نقرهای، هنر خود را در قالب صداپیشگی و نمایشهای عروسکی به مخاطبان ارائه داد. او حتی با نام مستعار «بهمن فریور» در برخی آثار حضور یافت تا چراغ هنر در او خاموش نشود.
این هنرمند سرانجام در ۲۶ مرداد ۱۳۹۹ در ۷۸ سالگی درگذشت. پیکر او در قطعه هنرمندان بهشت زهرا آرام گرفت، اما او میراثی به یادگار گذاشت که با هیچ گذشت زمانی پاکشدنی نیست؛ میراثی از یک صدای خشدار، یک لبخند تلخ و دیالوگهایی که هنوز پس از دههها، در کوچه و خیابانهای ایران تکرار میشوند.