پرسپولیس تارتار در آستانه فصل جدید؛ ۳ معمای بزرگ پیش روی سرخها
از جناح راست و بحران دفاع چپ تا سبک بازیسازی؛ پرسپولیس برای شروع فصل با پرسشهای مهمی روبهرو است.
فصل جدید برای پرسپولیس با حضور مهدی تارتار در حالی آغاز میشود که سرخپوشان علاوه بر امیدواریهای ناشی از تغییرات جدید، با چند ابهام تاکتیکی جدی نیز مواجه هستند. پاسخ به این پرسشها میتواند مشخص کند پرسپولیس در زمین مسابقه چه چهرهای خواهد داشت و آیا میتواند بار دیگر مدعی اصلی قهرمانی باشد یا خیر.
یکی از مهمترین نقاط ابهام، جناح راست پرسپولیس است؛ منطقهای که احتمالاً شاهد بیشترین تغییرات تاکتیکی خواهد بود. با اضافه شدن محمدمهدی محبی، رقابت برای حضور در بخش هجومی این سمت افزایش یافته و کادر فنی باید راهی برای استفاده همزمان از مهرههای مؤثر خود پیدا کند. یکی از سناریوهای احتمالی، حضور تیکدری در پست دفاع راست و آزاد شدن فضا برای بازی محبی در خط حمله است؛ تصمیمی که میتواند ساختار هجومی تیم را تغییر دهد.
در سمت چپ نیز شرایط متفاوت است. رقابت میان اورونوف و بیفوما برای حضور در پست وینگر چپ وجود دارد، اما کمبود گزینه مطمئن در دفاع چپ همچنان یکی از دغدغههای اصلی کادر فنی محسوب میشود. جلالی تنها مهره قابل اتکا در این منطقه به نظر میرسد و دیگر بازیکنان برای رسیدن به سطح مورد انتظار نیاز به زمان بیشتری دارند.
معمای بزرگتر اما در مرکز زمین دیده میشود؛ جایی که پرسپولیس سالهای گذشته به حضور یک هافبک بازیساز عادت کرده بود؛ بازیکنی که نبض مسابقه را در اختیار میگرفت، توپ را از خط دفاع دریافت میکرد و مسیر حملات را طراحی میکرد. در شرایط فعلی، چنین ویژگیای به شکل واضح در میان هافبکهای پرسپولیس دیده نمیشود و همین مسئله میتواند روی سبک بازی تیم تأثیرگذار باشد.
مهمترین پرسش درباره تفکرات مهدی تارتار این است که پرسپولیس قرار است چگونه فوتبال بازی کند؟ آیا سرخها با مالکیت و گردش توپ از عقب زمین به دنبال ساخت حمله خواهند بود یا همچنان به ارسالهای مستقیم و استفاده از مهاجمان هدف روی میآورند؟ روشی که در برخی تیمها جواب داده، اما در پرسپولیس با توجه به انتظارات هواداران و سبک بازی رقبای تدافعی، ممکن است چالشهای بیشتری ایجاد کند.
البته تجربه مهدی تارتار در فوتبال ایران قابل چشمپوشی نیست. او سالها در لیگ برتر فعالیت کرده و شناخت مناسبی از فضای رقابتها دارد. با این حال، پرسپولیس با بسیاری از تیمهایی که او پیش از این هدایت کرده تفاوت دارد؛ در این تیم تنها نتیجه اهمیت ندارد و شکل بازی، مالکیت توپ و ارائه فوتبال هجومی نیز بخشی از معیار موفقیت محسوب میشود.
کنترل مالکیت یکی دیگر از شاخصهای مهم پرسپولیس در سالهای اخیر بوده است. تیمهایی که در دوره مربیانی مانند برانکو و یحیی گلمحمدی موفق بودند، معمولاً اجازه نمیدادند حریف زمان زیادی توپ را در اختیار داشته باشد و همین موضوع فشار را از روی خط دفاع کم میکرد. در مقابل، ضعف در کنترل توپهای ایستگاهی و ضربات شروع مجدد همچنان یکی از نگرانیهای سرخهاست؛ مسئلهای که نمونه آن در دیدار پلیآف مقابل چادرملو نیز دیده شد.
در نهایت، پاسخ به تمام این ابهامها در زمین مسابقه مشخص خواهد شد. نتایج دیدارهای دوستانه نمیتواند تضمینکننده موفقیت باشد و نگرانیهای پیش از فصل هم الزاماً به بحران تبدیل نمیشوند. چهار هفته ابتدایی لیگ شاید زمان کافی باشد تا مشخص شود پرسپولیسِ مهدی تارتار قرار است تیمی مالکانه و مسلط باشد یا تیمی که برای رسیدن به نتیجه، بیشتر به فوتبال مستقیم و انتقال سریع تکیه میکند.