پند کوتاه؛ وقتی نفهمیدن، دلیل انکار می‌شود

یک گفت‌وگوی ساده میان دو دوست، پرده از اشتباهی رایج برمی‌دارد؛ اینکه ندانستن، همیشه دلیل نبودن نیست.

دو دوست با یکدیگر گفت‌وگو می‌کردند.

دوست اول گفت: «فکر می‌کنم تو به هیچ چیزی اعتقاد نداری!»

دوست دوم با تعجب پرسید: «چرا چنین فکری می‌کنی؟ من فقط به چیزهایی باور دارم که می‌فهمم.»

دوست اول لبخندی زد و گفت: «دقیقاً به همین دلیل! چون اگر ملاک باور کردن فقط فهم محدود خودمان باشد، خیلی از حقیقت‌ها را فقط به خاطر اینکه هنوز درکشان نکرده‌ایم، انکار می‌کنیم.»

نتیجه:
نادانی همیشه در ندانستن نیست؛ گاهی در این است که انسان تصور کند هر چیزی را که نمی‌فهمد، وجود ندارد.