خداحافظی اولین میزبان با جام جهانی؛ شروع واقعی جام یا پایان شگفتی‌سازی؟

مراکش که در جام جهانی ۲۰۲۲ با حضور در نیمه نهایی لقب شگفتی ساز جام را به خود اختصاص داد، در نخستین بازی دور اول حذفی با سه گل به راحتی کانادا را شکست داد و راهی مرحله بعد شد تا جام جهانی برای یکی از سه میزبان به پایان برسد. استارت این اسکلت از شیرهای اطلس از جام جهانی ۲۰۱۸ خورد، که اتفاقاً بازی اول را به ما باختند و حالا در سومین جام جهانی، این نسل -که البته خلاف ما پیر نیستند و هر سال با جوانان شایسته و لایق مدام تقویت شده اند- به دنبال بزرگی در فوتبال دنیاست.

 تیم‌های آفریقایی در دهه های قبل معمولا تک ستاره‌های جهانی داشتند که در باشگاه‌های بزرگ می‌درخشیدند. اما حالا مراکش صاحب نسلی شده که در تمام خطوط و نقاط مختلف زمین ستاره‌های جهانی دارد. اما از آن طرف کانادا که به لطف میزبانی توانست دوباره رنگ جام جهانی را ببیند، از فرصت ۴۸ تیمی شدن جام و داشتن سه میزبان، استفاده و اولین امتیازات را در این سطح گرفت و به لطف تغییر فرمت مسابقات، توانست به مرحله حذفی هم برسد اما اینجا دیگر پایان راه برای فوتبال نوپای کانادا بود.

 حالا در ادامه مسیر مسابقات در مرحله یک شانزدهم، نوبت دو میزبان دیگر یعنی آمریکا و مکزیک هم خواهد شد. دو کشوری که البته بیشتر از کانادا سابقه و کارنامه در فوتبال داشته و پیش از این نیز میزبان جام جهانی بودند. مکزیک در ۱۹۸۶ حتی تا یک چهارم نهایی هم رسید و اگر قرار است به خود لقب موفق بدهد، باید از آن دوره بالاتر برود، یعنی جمع چهار تیم!

 اما اتفاقات این دوره از جام جهانی تکراری بود بر تاریخ، تا بار دیگر این حقیقت اثبات شود که به دلیل فاصله تیم‌های مختلف با یکدیگر، جام جهانی واقعی در حقیقت از مرحله یک هشتم یا یک چهارم نهایی آغاز می‌شود. یعنی زمانی که تیم‌ها حداقل ۳ بار به میدان آمده و در پایان بازی چهارم یا دور اول حذفی، آن‌هایی که به لطف شانس یا قرعه این سطح را دیده بودند نیز کنار می‌روند، تا فقط بمانند آنها که همه چیز را با هم برای موفقیت دارند؛ از ریشه و پیشینه و شخصیت تا کار و تلاش، مربی و بازیکن و مدیر!

 در جمع ۱۶ تیم صعود کرده به یک هشتم، دیگر فاصله تیم‌ها مثل مراکش و کانادا نیست. دیگر شاهد مسابقه‌ای مثل فرانسه پاراگوئه -که فوتبال دوستان منتظر حضور آلمان مقابل فرانسه بودند- نخواهیم بود که بازی یک طرفه حوصله بیننده را سر ببرد. در این مرحله تازه تاسیس یک شانزدهم، تک دیدارهایی مثل اسپانیا - پرتغال که رسانه‌ها به آن لقب فینال زودرس می‌دهند و به حکم قرعه یا اتفاقات رخ می‌دهد، نوبرانه بود اما از مرحله بعد، تبدیل به ویژگی عام می شود.

 یعنی از این به بعد، جام جهانی واقعی را شاهد خواهیم بود! هر بازی در اوج حساسیت برگزار می‌شود و برنده، صرفا دیگر یک جرقه نیست و رقبای بعدی باید رویش حساب باز کنند.