جام جهانی یا جنگ جهانی؟
هنوز هم هستند کسانی که به امید معجزه فوتبال برای پایان جنگها نشستهاند.
مگر میشود فوتبال را دوست نداشت؟ مگر میشود از دیدن فوتبال متفر شد؟ آن هم جام جهانی که همه فوتبالیها هر ۴ سال یکبار منتظرش هستند، حتی اگر این جام در کشوری باشد که ما امروز در جنگ با او هستیم. کشوری که اجازه ورود و اقامت به ما نمیدهد اما باز نمیشود جام جهانی و قدرت فوتبال را نادیده گرفت.
فوتبال بارها در قرن اخیر مانع جنگ شده و این بار هم جام جهانی میتواند از بروز جنگ جهانی جلوگیری کند. حتی اگر تیم ملی ایران را نادیده بگیرند، باز میتوان برای این جام تب کرد و به معجزه فوتبال امیدوار بود. حتی اگر به جای جام جهانی، اسم جنگ جهانی فوتبال بگذارند.
شخصا در زمره کسانی هستم که به فوتبال باور دارم، اینکه دقیقه ۹۰ یا حتی وقتهای اضافه باز هم کارش را بکند. حتی اگر تیم ملی ایران در ناآماده ترین شکل و بدترین روزهای خود قرار داشته باشد، در جدال نابرابر که حتی نتوانست یک بازی تدارکاتی هم جور کند.
حتی اگر حدود سه ماه فوتبال تعطیل و لیگ برتر نیمه کاره به حال خود رها شده باشد، فوتبالیها دلتنگ چمن و رقابت هستند و امیدوار به درخشش بچههایمان که با غرورآفرینی در جام جهانی، تسکین دهنده بخشی از دردهای بزرگ این یکصد و اندی روز گذشته باشند.