زنگ خطر برای یوزها؛ خط حمله تیم ملی در محاصره مصدومیت، ویزا و بلاتکلیفی
در فاصله کوتاهی تا جام جهانی ۲۰۲۶، تیم ملی ایران با بحرانی بیسابقه در ساختار تهاجمی خود دست و پنجه نرم میکند؛ از مصدومیت قطعی قلیزاده و ابهام در وضعیت ویزای طارمی تا افت بدنی آزمون و دفاعی که در برابر سرعتِ جهانی، شکننده به نظر میرسد.
با نزدیکشدن به جام جهانی ۲۰۲۶، تیم ملی ایران در شرایطی قرار گرفته که کمتر کسی تصورش را میکرد؛ مجموعهای از مشکلات همزمان در خط حمله، ترکیب دفاعی و حتی مسائل اداری، وضعیت این تیم را به یکی از پرچالشترین دوران سالهای اخیر رسانده است.
نخستین ضربه، مصدومیت سنگین علی قلیزاده بود؛ آمادهترین لژیونر ایران که با پارگی رباط صلیبی، حضور در جام جهانی را از دست داد و بخش مهمی از ساختار هجومی تیم ملی از بین رفت. این غیبت ناگهانی، تاکتیکهای هجومی ایران را با خلأ جدی مواجه کرده است.
در کنار این تراژدی، وضعیت دنیس اکرت نیز همچنان نامشخص است. هنوز مشخص نیست که آیا میتوان روی حضور او در خط حمله حساب کرد یا خیر؛ مسئلهای که سردرگمی کادر فنی را افزایش داده است.
اما شاید مهمترین شوک، ابهام در مورد صدور ویزای مهدی طارمی باشد. فرمانده خط حمله ایران در آستانه یک چالش اداری قرار گرفته و این احتمال—هرچند ناخواسته—وجود دارد که تیم ملی در بزرگترین تورنمنت دنیا بدون او پا به میدان بگذارد.
وضعیت سردار آزمون نیز چندان امیدوارکننده نیست. اگرچه برخی رسانههای عربی از رفع مشکل او برای بازگشت به تیم ملی خبر دادهاند، اما واقعیت این است که آزمون در یکی، دو سال گذشته با مصدومیتهای متعدد مواجه بوده و به فرم ایدهآل گذشته بازنگشته است.
بحران اما فقط محدود به خط حمله نیست. خط دفاعی نیز با مشکلات جدی مواجه است؛ مدافعانی که در سالهای اخیر نتوانستهاند نمایش مطمئنی ارائه دهند و اکنون باید برابر سریعترین مهاجمان جهان قرار بگیرند. سن بالا، ناهماهنگی و عملکرد نوسانی، نگرانیها در مورد خط دفاعی ایران را دوچندان کرده است.
در نهایت، پرسش بزرگ همچنان پابرجاست: با وجود تمامی چالشها و ابهامات، آیا تیم ملی ایران بدون دردسر و طبق برنامه راهی جام جهانی ۲۰۲۶ خواهد شد؟ پرسشی که پاسخ آن هنوز در هالهای از ابهام قرار دارد.