//
کد خبر: 561315

قمار روی زانوی شیشه‌ای؛ کورتوا و رؤیای ال‌کلاسیکو یا کابوسِ بازگشتِ زودهنگام؟

تیبو کورتوا ۴۲ روز پس از مصدومیت در ورزشگاه اتحاد، حالا تشنه‌ی انتقام در ال‌کلاسیکو است.

شمارش معکوس برای بازگشت تیبو کورتوا آغاز شده، اما این بازگشت بیش از آنکه نشانه‌ای از قدرت رئال مادرید باشد، یادآور یک ضعف ساختاری است؛ تیمی که بدون سنگربان شماره یک خود به طرز نگران‌کننده‌ای آسیب‌پذیر شده و بخش قابل توجهی از بار تاکتیکی‌اش را روی دوش یک بازیکن گذاشته است.

کورتوا این روزها آخرین مراحل دوران نقاهت خود را با وسواس و دقتی بالا طی می‌کند تا به هدف اصلی‌اش برسد: حضور در ترکیب اصلی رئال مادرید در ال‌کلاسیکو. روزی که از همان لحظه مصدومیت در ورزشگاه اتحاد روی تقویم او و باشگاه علامت‌گذاری شد. با وجود اینکه هنوز تمرینات گروهی را آغاز نکرده، فاصله‌ای تا آن ندارد و پس از ۴۲ روز دوری، به انتهای تونل طولانی خود رسیده است.

اما آنچه این مسیر را تلخ‌تر می‌کند، نحوه مصدومیت اوست؛ مصدومیتی که در اولین صحنه دیدار مقابل منچسترسیتی رقم خورد و با وجود درد شدید، او را مجبور کرد تا نیمه اول در زمین بماند. نتیجه؟ پارگی قابل توجه در عضله چهارسر که رئال را یک‌ونیم ماه از ستون فقرات دفاعی‌اش محروم کرد.

اهمیت کورتوا آن‌قدر بالاست که به آمار هم رحم نمی‌کند؛ حضور در ۴۱ بازی از ۴۴ مسابقه فصل، یعنی ۹۳ درصد، یعنی وابستگی مطلق. ۱۲۲ مهار، شب‌های نجات‌بخش در آنفیلد و دالوز، و تبدیل شدن به ناجی دائمی تیم. و فقدان او هم دقیقاً به همین اندازه دردناک بود؛ غیبت در هفت بازی حساس برابر اتلتیکو، بایرن، خیرونا، آلاوس، بتیس و دیگران ضرباتی بود که رئال بدون او به‌سختی از آن‌ها عبور کرد.

گرچه گفته می‌شود احتمال حضور او برابر اسپانیول کاملاً منتفی نیست، اما ریسک بازگشت زودهنگام به هیچ‌وجه پذیرفتنی نیست؛ مخصوصاً برای باشگاهی که یک بار بهای چنین تصمیماتی را با مصدومیت‌های سریالی بازیکنانش پرداخت کرده است.

سناریو البته آشناست؛ همانند فصل ۲۴–۲۰۲۳ که او پس از مصدومیت رباط صلیبی، پنج هفته مانده به پایان فصل برگشت و نمایش‌هایی درخشان ارائه داد. این بار اما هدف دوگانه است: بازگشت در ال‌کلاسیکو و رسیدن به جام جهانی ۲۰۲۶ با کامل‌ترین آمادگی؛ جام جهانی‌ای که احتمالاً آخرین حضور او در این تورنمنت خواهد بود.

با همه این‌ها، یک سؤال اساسی باقی می‌ماند:

آیا رئال مادرید بالاخره باید پذیرد که تیمی در سطح این باشگاه نباید تا این حد به یک نفر وابسته باشد؟