چرا پرسپولیس باخت؟ فقط رنگ ثابت نشانه یک تیم نیست!

پرسپولیس در سیرجان نه به خاطر یک اتفاق، بلکه به دلیل مجموعه‌ای از ضعف‌های تاکتیکی و ذهنی شکست خورد؛ تیمی که بیشتر شبیه جمعی از بازیکنان سرخ‌پوش بود تا یک واحد منسجم.

گل‌گهر؛ کم‌اشتباه، منظم، بی‌رحم

هرچه یک نتیجه بزرگ‌تر باشد، دلایلش هم پیچیده‌تر است. پیروزی گل‌گهر مقابل پرسپولیس فقط حاصل اشتباهات سرخ‌ها نبود؛ تیم تارتار نمایشی حساب‌شده ارائه داد. میزبان با حداقل خطا بازی کرد و حتی در همان اشتباهات محدود هم اجازه نداد پرسپولیس بهره‌ای ببرد.

برتری عددی در اطراف توپ، دوندگی بالا و بازگشت سریع به فاز دفاعی باعث شد هر جا توپ سرگردان می‌شد، بازیکنان گل‌گهر اولین نفر باشند. آن‌ها با استفاده از کمترین فرصت‌ها به گل رسیدند؛ در حالی که پرسپولیس موقعیت‌های بهترش را هدر داد.

تیمِ تارتار؛ یک بلوک واحد

مهدی تارتار سال‌هاست به عنوان مربی نتیجه‌گرا شناخته می‌شود، اما در این مسابقه فقط دفاع نکرد؛ او تیمی هماهنگ ساخت که در قالب یک بلوک منسجم حرکت می‌کرد. فاصله خطوط گل‌گهر کم بود، پوشش‌ها دقیق انجام می‌شد و مدافعان بلندقامت در برابر ارسال‌های سنتی پرسپولیس کاملاً آماده بودند.

پرسپولیس وقتی به بازی مستقیم و ارسال از جناحین روی آورد، با دیوار بلند مدافعان سیرجانی مواجه شد؛ جایی که حتی در معدود صحنه‌هایی که توپ عبور می‌کرد، مهاجمی برای ضربه نهایی حاضر نبود.

شکاف مرگبار بین خطوط

در نقطه مقابل، مشکل اصلی پرسپولیس شکاف آشکار بین خطوط بود. فاصله زیاد هافبک‌ها و مدافعان باعث شد توپ‌های دوم و سوم مدام نصیب گل‌گهر شود. این ضعف در صحنه گل دوم به‌وضوح دیده شد؛ جایی که فضای خالی در میانه میدان، زمینه‌ساز ضربه‌ای تعیین‌کننده شد.

پرسپولیس در طول ۹۰ دقیقه کمتر شبیه یک تیم واحد بود. انسجام از بین رفته بود و هماهنگی لازم دیده نمی‌شد. فوتبال بازی گروهی است؛ وقتی ساختار تیمی فرو می‌ریزد، کیفیت فردی هم کارساز نخواهد بود.

نتیجه؛ تیمی که تیم نبود

شکست در سیرجان فقط از دست دادن سه امتیاز نبود؛ نشانه‌ای بود از اینکه پرسپولیس در این مقطع هویت منسجم خود را گم کرده است. رنگ ثابت پیراهن، تضمین‌کننده شخصیت تیمی نیست. اگر فاصله خطوط ترمیم نشود و انسجام برنگردد، سرخ‌ها دوباره در برابر تیم‌های منظم و پرانرژی زمین‌گیر خواهند شد.