مدیریت به سبک آماتورها؛ خودزنی استقلال در آستانه آسیا
این چه وضعی است که استقلال در آستانه یک بازی حساس آسیایی باید درگیر حرف و حدیثهای مدیریتی شود و تمرکز تیم به جای زمین مسابقه، صرف پاسخ دادن به پیامها و کنایهها شود.
ریکاردو ساپینتو از تیمش دفاع کرده، از بازیکنانی گفته که به زعم او با تمام توان در سه جام میجنگند و از هوادارانی تشکر کرده که همیشه پشت تیم بودهاند. این رفتار نه عجیب است و نه غیرمنتظره، چون سرمربی اصولاً باید در چنین شرایطی حامی تیمش باشد و روحیه بدهد، نه اینکه سکوت کند و اجازه دهد فشارها بیشتر شود.
اما پیش از این دفاعیه، رئیس هیأت مدیره استقلال با صحبت درباره جدول ردهبندی و طرح بحث میانگین امتیازی، عملا این پیام را منتقل میکند که نتایج استقلال نه حاصل کیفیت، بلکه نتیجه پایین بودن سطح لیگ است.
سؤال اینجاست که چرا باید چنین حرفی درست قبل از یک مسابقه آسیایی مطرح شود. مگر تیم به آرامش نیاز ندارد. مگر بازیکنان و کادر فنی نباید با تمرکز کامل وارد زمین شوند. وقتی مدیر باشگاه چنین برداشتی را علنی میکند، یعنی ناخواسته عملکرد فنی تیم خودش را زیر سؤال میبرد و این یعنی تخریب روحیه، حتی اگر نیت چیز دیگری بوده باشد. اگر تاجرنیا این اظهارات را بیان نمیکرد، ساپینتو نیز چنین نمیگفت.
در چنین فضایی طبیعی است که ساپینتو ناچار به واکنش شود. وقتی مدیر باشگاه حرفی میزند که شائبه کمارزش جلوه دادن نتایج را دارد، سرمربی نمیتواند بیتفاوت بماند. اما همین حرف و حدیثها، استقلال را وارد حاشیهای میکند که هیچ سودی برای تیم ندارد. آیا مدیریت نمیداند که پاسخ دادن سرمربی یعنی برهم خوردن تمرکز مجموعه؟! آیا آگاه نیست که این نوع پیامها دقیقاً در بدترین زمان ممکن منتشر میشود.
سؤال مهمتر این است که مدیریت دقیقاً دنبال چه هدفی است؟ اگر نقد فنی وجود دارد، چرا درون باشگاه و پشت درهای بسته مطرح نمیشود. چرا درست قبل از بازی با حریف اردنی، بحثهای آماری و تحلیلی رسانهای میشود. مگر استقلال الان در کوران فصل و در چند جبهه نمیجنگد. مگر تجربه نشان نداده تیمی که آرامش ندارد، در آسیا زمین میخورد.
این نوع رفتار بیشتر شبیه مدیریت افراد آماتور است تا یک مدیر سرد و گرم چشیده و بزرگ.