از این مهاجمان، گل برای استقلال درنمیآید! 8 میلیون دلار باد هوا رفت!
شکست مقابل پیکان آخرین زنگ خطر بود؛ استقلال با این خط حمله نمیتواند در کورس قهرمانی دوام بیاورد و مسئول اصلی این وضعیت روی نیمکت نشسته است.
استقلال به پیکان باخت، چون مهاجم گلزن نداشت؛ جملهای که شاید ساده به نظر برسد، اما خلاصه تمام مشکلات آبیها در حساسترین مقطع فصل است. نکتهای که از ابتدای فصل بارها توسط کارشناسان درباره استقلال ـ و تا حدی سپاهان ـ مطرح میشد، سرانجام در هفته نوزدهم لیگ برتر به شکل عینی خود را نشان داد؛ جایی که برای نخستین بار حتی ریکاردو ساپینتو نیز در نشست خبری پس از بازی به این ضعف اعتراف کرد، هرچند تلاش داشت خود را از مسئولیت مبرا نشان دهد.
استقلال و سپاهان در هفتهای سرنوشتساز، به ترتیب مقابل پیکان و تراکتور شکست خوردند تا هر دو تیم روی ۳۲ امتیاز متوقف بمانند. حالا این دو مدعی باید چشمانتظار لغزش رقبای مستقیم خود باشند؛ چرا که در صورت پیروزی گلگهر مقابل ملوان و پرسپولیس برابر چادرملو، آبیها و زردپوشان به ردههای چهارم و پنجم سقوط خواهند کرد؛ اتفاقی تلخ برای تیمهایی که در بزنگاه فصل، بهای نداشتن مهاجم گلزن را پرداختند.
دردناکتر آنکه استقلال مقابل پیکان موقعیت کم نداشت. آبیها بارها به محوطه جریمه خودروسازان رسیدند، اما مقابل دروازهبانی جوان که تازه در دور برگشت نخستین بازی لیگ برتریاش را تجربه میکرد، ناکام ماندند. دروازهبانی که تجربهاش حداقلی بود، اما مهاجمان پرشمار و گرانقیمت استقلال حتی یکبار هم نتوانستند از او عبور کنند؛ موضوعی که اهمیت تجربه را در پست دروازهبانی یادآور میشود، جایی که گلرها تا ۴۰ سالگی هم بازی میکنند.
در عمل، هیچیک از مهاجمان داخلی و خارجی استقلال ـ چه جوان و چه باتجربه ـ کارساز نبودند. در دیدار رفت، گلهای یاسر آسانی استقلال را نجات داد و باز هم خبری از گلزنی مهاجمان نبود. در بازی برگشت برابر پیکان، محمدرضا آزادی مهاجم هدف بود و در نیمه دوم نیز سحرخیزان، نازون و سپس اسماعیل قلیزاده وارد زمین شدند تا آبیها حدود ۲۰ دقیقه با سه مهاجم حمله کنند؛ آن هم نه برای برد، بلکه برای فرار از شکست. اما سرنوشت همه حملات، برخورد به مدافعان، تیرک، یا شوتهایی بیدقت به اطراف دروازه بود.
ساپینتو در طول فصل سیستمهای مختلف و مهاجمان متنوعی را امتحان کرد، اما نتیجه تغییری نکرد. حالا دیگر مشخص شده از این مجموعه، گلزن ششدانگ برای استقلال بیرون نمیآید. پنجره نقلوانتقالات زمستانی بسته بود، اما مربیای که تجربه فوتبال ایران را دارد، میتوانست در تابستان بهجای حفظ آزادی یا خرید نازون، باشگاه را مجبور به جذب یک مهاجم تمامعیار کند. بنابراین توجیه «در نیمفصل نشد بازیکن بگیریم» پذیرفتنی نیست.
ساپینتو میگوید به همه مهاجمانش فرصت داده، اما آزموده را آزمودن خطاست. بازیکنی که شم گلزنی ندارد، با فرصت بیشتر معجزه نمیکند. مسئولیت فنی تیم با سرمربی است و انداختن توپ در زمین بازیکنان، شانه خالی کردن از مسئولیت محسوب میشود.
استقلال به لطف اعتبار نامش و درخشش مقطعی آسانی، تا اینجای فصل دوام آورد و ضعف خط حملهاش پنهان ماند؛ ضعفی که حالا در هفتههای پایانی بیش از همیشه خود را نشان میدهد. ساپینتو از ابتدای فصل آمادهسازی تیم را در اختیار داشت و حتی در اردوی ترکیه هم مشخص بود که این مهاجمان گلزن نیستند. با این حال، هزینهای حدود ۸ میلیون دلار صرف خرید بازیکنانی شد که خروجیشان صفر بود؛ پولی که میتوانست صرف جذب یک مهاجم سطح بالا و تأثیرگذار شود.
حالا سؤال روشن است:
وقتی مشکل از ابتدا مشخص بود، چرا درمان نشد؟
و پاسخ روشنتر: ساپینتو، شما مقصر هستید.