وقتی نبرد فنی، روانی میشود؛ مأموریت ویژه چشمی مقابل حسینی/روزبه مثل هاشمینسب
حضور برنامهریزیشده روزبه چشمی در محوطه جریمه سپاهان، یادآور یک تاکتیک روانی قدیمی و پرحاشیه در تاریخ استقلال بود.
روزبه چشمی، کاپیتان استقلال، در دیدار حساس برابر سپاهان نقش متفاوت و معناداری ایفا کرد؛ نقشی که بیش از آنکه فنی باشد، بار روانی داشت و تا پایان مسابقه ادامه یافت. او در نبردی سرد و بیکلام، مدام در نزدیکی دروازه سیدحسین حسینی ـ همتیمی و دوست سابقش ـ حضور داشت و تمرکز دروازهبان سپاهان را به چالش کشید.
در شرایطی که استقلال گزینههای مختلفی برای تعویض در اختیار داشت، ریکاردو ساپینتو ترجیح داد چشمی را در زمین حفظ کند. با ورود جلالالدین ماشاریپوف و تسلط آبیها بر میانه میدان، نقش روزبه پررنگتر شد؛ او با استفاده از قدرت بدنی و جایگیری مناسب، بارها روی توپهای ارسالی و ضربات ایستگاهی به محوطه جریمه سپاهان اضافه میشد و قدمبهقدم به دروازه حسینی نزدیکتر میگردید.
چشمی که پیش از این انتقادهایی درباره آمادگی بدنیاش یا لزوم استفاده از گزینههای جوانتر به جای او مطرح شده بود، در این مسابقه با همان سبک همیشگیاش ظاهر شد؛ آرام، کمحاشیه و کاملاً متمرکز. او حتی با اندکی خوششانسی میتوانست گل دوم استقلال را هم به ثمر برساند، اما واکنش تماشایی آریا یوسفی ـ که یکی از مهمترین اقدامات دفاعی این فصل فوتبال ایران به حساب میآید ـ مانع از باز شدن دروازه شد.
با این حال، حضور مداوم روزبه در محوطه جریمه سپاهان و نزدیکی دائمیاش به سیدحسین حسینی، فضای دروازه تیم میزبان را به کانون تنش تبدیل کرده بود. این صحنهها یادآور یک ایده قدیمی و جنجالی در تاریخ استقلال بود؛ همان تصمیم معروف منصور پورحیدری در دربی سال ۷۹ که با جلو کشیدن هاشمینسب به خط حمله، جنگ روانی سنگینی را به قلب دفاع پرسپولیس تحمیل کرد.
به نظر میرسد مزاحمتهای پیدرپی چشمی، بیتأثیر بر تمرکز حسینی نبوده باشد. دروازهبانی که در نقشجهان شب پرحاشیهای را سپری کرد و برخوردهای تنبهتن او با کاپیتان فعلی استقلال، آرامش همیشگیاش را تا حدی بر هم زد؛ نبردی خاموش که شاید یکی از جزئیات پنهان این مسابقه پرماجرا بود.
عکس: مسعود اکبری