«درس دیسیپلین سهراب، شهامتِ پذیرش صالح؛ پایان بازیکنسالاری در استقلال و آزمون نگاه پدرانه بختیاریزاده»
بختیاریزاده با کنار گذاشتن صالح حردانی نشان داد انضباط تیمی را فدای نتیجه نمیکند و حالا پس از عذرخواهی مدافع استقلال، انتظار میرود سرمربی با نگاهی پدرانه فرصت جبران را به او بدهد.
نادر دارستانی؛ سهراب بختیاریزاده در روزهایی که استقلال بیش از هر زمان دیگری به آرامش و تمرکز نیاز دارد، تصمیمی گرفت که شاید از نظر فوتبالی برای بسیاری پرریسک به نظر میرسید، اما از منظر مدیریتی و حفظ انضباط تیمی قابل تحسین بود. سرمربی استقلال نشان داد که حاضر نیست برای رسیدن به نتیجه، اصولی را که برای اداره تیمش تعیین کرده زیر پا بگذارد.
کنار گذاشتن صالح حردانی، آن هم در شرایطی که او کاپیتان استقلال بود، پیام روشنی برای تمام بازیکنان داشت؛ اینکه پیراهن استقلال، سابقه بازیکن و حتی مسئولیت کاپیتانی نمیتواند کسی را بالاتر از قوانین تیم قرار دهد.
سهراب نشان داد بازیکنسالاری جایی در استقلال ندارد
یکی از مشکلات همیشگی فوتبال ایران، فاصله گرفتن برخی تیمها از انضباط حرفهای و شکلگیری فضای بازیکنسالاری است. بختیاریزاده اما در استقلال نشان داد که قصد ندارد چنین فضایی را بپذیرد.
تصمیم او درباره حردانی نشان داد که برای سرمربی استقلال، رفتار حرفهای بازیکنان یک اصل است و قرار نیست نام بازیکن یا اهمیت مسابقات باعث شود برخورد با یک اتفاق انضباطی به تعویق بیفتد.
این تصمیم زمانی ارزش بیشتری پیدا میکند که بدانیم استقلال در کورس رقابت با تیمهای مدعی قرار دارد و هر بازیکن میتواند در نتیجه مسابقات تأثیرگذار باشد. با این حال، سهراب ترجیح داد انضباط تیمی را فدای نتیجه نکند؛ تصمیمی که میتواند در بلندمدت به سود استقلال تمام شود.
عذرخواهی صالح؛ یک قدم مهم برای جبران
حالا اما بخش دوم این ماجرا آغاز شده است. صالح حردانی پس از پیروزی استقلال برابر پیکان و کسب سه امتیاز ارزشمند، عذرخواهی خود را مطرح کرد.
پذیرش اشتباه و عذرخواهی، اتفاقی مثبت و قابل احترام است. این اقدام میتواند نشان دهد که حردانی نیز متوجه حساسیت موضوع شده و میخواهد برای بازگشت به تیم و جلب اعتماد دوباره سرمربی قدم بردارد.
اما عذرخواهی پایان ماجرا نیست؛ بلکه میتواند آغاز مسیر جبران باشد. حردانی و سایر بازیکنان استقلال باید بدانند که قوانین تیم برای همه یکسان است و قرار نیست هر اتفاقی با یک عذرخواهی ساده پایان پیدا کند. عذرخواهی زمانی ارزشمند است که در ادامه با رفتار درست و حرفهای همراه شود.
حالا نوبت سهراب است؛ قاطعیت در کنار نگاه پدرانه
در این مرحله انتظار میرود سهراب بختیاریزاده نیز همانطور که در برخورد با حردانی قاطع بود، در ادامه نگاهی پدرانه و حرفهای داشته باشد.
یک مربی بزرگ فقط در تنبیه و کنار گذاشتن بازیکن قدرت خود را نشان نمیدهد؛ توانایی بخشیدن، بازگرداندن بازیکن به مسیر درست و مدیریت دوباره او نیز بخشی از هنر مربیگری است. اگر حردانی اشتباه خود را پذیرفته و برای جبران قدم برداشته باشد، بخشش او میتواند پیام مهم دیگری برای رختکن استقلال داشته باشد.
البته بازگشت احتمالی حردانی نباید به معنای نادیده گرفتن اصول باشد. اتفاقاً اگر سهراب او را ببخشد، این بازگشت باید همراه با رعایت دقیقتر نظم تیمی باشد تا همه بازیکنان بدانند فرصت جبران وجود دارد، اما بیانضباطی بدون پیامد نخواهد بود.
استقلال برای رسیدن به قهرمانی فقط به بازیکنان باکیفیت و تاکتیک مناسب نیاز ندارد؛ این تیم به نظم، اتحاد، احترام متقابل و رعایت اصول حرفهای هم احتیاج دارد. سهراب بختیاریزاده با تصمیم خود نشان داد حاضر نیست این اصول را قربانی نتیجه کند و حالا صالح حردانی نیز با پذیرش اشتباه، گام اول را برداشته است.
اگر این دو اتفاق در کنار یکدیگر قرار بگیرند، شاید همین ماجرای پرحاشیه در نهایت به نقطهای مثبت برای استقلال تبدیل شود؛ جایی که هم اقتدار سرمربی حفظ شود و هم بازیکن فرصت بازگشت و جبران داشته باشد.
