میادینِ مین در تبریز؛ آیا محمد ربیعی قربانیِ تندبادهایِ تراکتور میشود؟
تراکتورِ قهرمان که با اسکوچیچ به قلهی فوتبال ایران رسیده بود، حالا در شرایطی عجیب به دست محمد ربیعی سپرده شده است؛ اما این مربی در تبریز به جای آرامش، پا به میدانی گذاشته که بویِ باروت میدهد و با جنگهای داخلی و شایعاتِ نقلوانتقالاتی، در آستانهی یک انفجارِ بزرگ قرار دارد.
تراکتور که طی فصول اخیر به عنوان یکی از قدرتهای بلامنازع فوتبال ایران شناخته شده و با دراگان اسکوچیچ طعم شیرین قهرمانی را چشیده است، حالا انتظاراتی نجومی را بر دوشِ محمد ربیعی گذاشته است. اما فضا در تبریز به هیچوجه عادی نیست. درگیریهای بیسابقه و «خونین» میان رسول خطیبی و محمدرضا زنوزی، فراتر از یک حاشیه ساده، عملاً باشگاه را دوپاره کرده است. این فضای ملتهب و پرآشوب، بدترین محیط برای مربیای است که برای هدایتِ تراکتور در لیگ برتر و لیگ نخبگان آسیا، بیش از هر چیز به تمرکز و آرامش نیاز دارد.
در این بحبوحه، خبر پیشنهاد بشیکتاش ترکیه به علیرضا بیرانوند، حکم تیرِ خلاص به ثباتِ دفاعیِ تراکتور را دارد. جدایی ستونِ اصلیِ تیم، آن هم در شرایطی که ربیعی هنوز درگیرِ بحرانهای مدیریتی است، میتواند ضربهای مهلک به رویاهای آسیایی این تیم وارد کند. اگر این انتقال نهایی شود، ربیعی نه تنها باید با حواشیِ مالکیت و مدیریت بجنگد، بلکه باید با یک حفرهی بزرگ در قلبِ دفاعیاش، به جنگِ رقبا برود؛ سناریویی که میتواند به قیمتِ از دست رفتنِ اعتبارِ این مربی در تبریز تمام شود.
حالا پرسش بزرگ اینجاست؛ آیا محمد ربیعی آنقدر مهارتِ سیاسی و فنی دارد که از این «مسلخگاه» به سلامت عبور کند یا اسیرِ این تندبادها خواهد شد؟ تیتیها صبرِ کمی دارند و تاریخِ باشگاه نشان داده که مدیریتِ این فضای پرفشار، بیش از دانشِ تاکتیکی، نیازمندِ قدرتِ عبور از طوفانهای مدیریتی است. ربیعی در محاصره است؛ یا او این تراکتورِ بحرانزده را به آرامش میرساند، یا خودش قربانیِ بعدیِ آتشِ تندِ تبریز خواهد بود.
