پرسپولیس در تله میانگین سنی بالا؛ بحران سرخها عمیقتر شد
ششمین شکست فصل نشان میدهد تیم اوسمار ویرا در نیمفصل دوم با افت بدنی و تاکتیکی جدی روبهرو شده است.
ششمین شکست فصل برای پرسپولیس، آن هم در مقطعی حساس از رقابتها، زنگ خطر جدی را برای سرخپوشان به صدا درآورده است؛ آماری که در ۱۰ سال اخیر کمسابقه بوده و نشان میدهد تیم اوسمار ویرا با بحرانی جدی روبهروست.
اوسمار که پس از تغییرات روی نیمکت پرسپولیس هدایت تیم را بر عهده گرفت، در نیمفصل اول عملکردی قابل قبول داشت، اما پس از اردوی قطر و آغاز نیمفصل دوم، روند تیم به شکلی نگرانکننده نزولی شد. پنج شکست در هفت بازی اخیر، پرسپولیس را از یک مدعی قهرمانی به تیمی سردرگم و بیرمق تبدیل کرده است.
یکی از مهمترین مشکلات سرخها، میانگین سنی بالای تیم و افت محسوس دوندگی بازیکنان باتجربه است. بسیاری از رقبا با پرس از بالا و فشار مداوم، ضعف در گردش توپ و کندی خط دفاعی پرسپولیس را هدف گرفتهاند و از اشتباهات فردی بهره بردهاند.
در خط دفاع، عملکرد نوسانی مرتضی پورعلیگنجی، کنعانیزادگان و سایر مدافعان باعث شده است استحکام همیشگی این تیم از بین برود. ضعف در پوشش فضاهای کناری و عمق دفاع، گلهای تکراری و مشابهی را به پرسپولیس تحمیل کرده است.
در میانه میدان نیز شرایط بهتر نیست. امید عالیشاه دیگر آن موتور همیشگی نیست و سروش رفیعی با اشتباهات پرتعداد مورد انتقاد قرار گرفته است. خریدهای این فصل همچون کاظمیان، شکاری و بیفوما نیز نتوانستهاند انتظارات را برآورده کنند و عملاً کمکی به تغییر شرایط نکردهاند.
در خط حمله، ایگور سرگیف تا حدی توانسته عملکرد قابل قبولی ارائه دهد، اما افت علیپور و کمبود خلاقیت در فاز هجومی، دست اوسمار را برای ایجاد تحول بسته نگه داشته است.
با توجه به این شرایط، به نظر میرسد پرسپولیس بیش از هر زمان دیگری نیازمند بازنگری اساسی در ساختار فنی و ترکیب خود است؛ چه در کوتاهمدت برای عبور از بحران فعلی و چه در پایان فصل برای یک خانهتکانی جدی و حرکت به سمت جوانگرایی.
