آرسنال میترسد قهرمان شود؟ وقتی استرس سکوها، زانوی بازیکنان را میلرزاند
آرسنال صدرنشین است، شانس اول قهرمانی محسوب میشود و بهترین فصل سالهای اخیرش را میگذراند؛ اما درست در همین نقطه، بزرگترین دشمنش ظاهر شده: ترس. ترسی که از سکوها شروع میشود و آرامآرام به زمین مسابقه نفوذ میکند.
آرسنال همهچیز دارد؛ امتیاز، صدر جدول، ثبات تاکتیکی و تیمی که روی کاغذ شایسته قهرمانی است. اما هرچه به لحظات تعیینکننده فصل نزدیکتر میشویم، نشانههایی آشنا دوباره سر برمیآورند: اضطراب در حرکات بازیکنان، تردید در تصمیمها و نگرانی در چهره هوادارانی که بارها این مسیر را رفتهاند و آخرش زمین خوردهاند.
توپچیها فصلی رویایی را تجربه میکنند؛ با چهار امتیاز اختلاف صدرنشین لیگ برترند، هر هشت بازی مرحله گروهی لیگ قهرمانان را با اقتدار بردهاند، در نیمهنهایی لیگ کاپ مقابل چلسی دست بالا را دارند و در جام حذفی نیز هنوز در کورس هستند. اما با وجود این آمار خیرهکننده، یک شکست کافی بود تا همهچیز ترک بردارد.
شکست خانگی مقابل منچستریونایتد، فقط یک باخت نبود؛ زخم کهنهای را باز کرد. سوتهای اعتراضی هواداران، بیش از آنکه خشم باشد، فریاد ترس بود؛ ترس از تکرار کابوس سه فصل نایبقهرمانی پیاپی و از دست رفتن جام در لحظه آخر.
میکل آرتتا این موضوع را خوب میداند. او پیش از دیدار با غیرت آلماتی و همچنین بازی حساس مقابل لیدز، مستقیماً هواداران را خطاب قرار داد و خواستار همراهی آنها شد. آرتتا تلاش میکند سپری روانی مقابل این فشار بسازد:
«وقتی میبازید، احساسات منفی هجوم میآورند. این تیم بیش از حد تشنه موفقیت است و وقتی به کمال نمیرسد، خودش را زیر سؤال میبرد. وظیفه من این است که واقعیت را یادآوری کنم؛ ما تیم بسیار خوبی هستیم و باید با ایمان جلو برویم.»
اما سؤال اصلی هنوز بیپاسخ است:
آیا این استرس از سکوها به زمین سرایت کرده؟
یکی از بزرگترین ایرادهای آرسنال، نداشتن یک تمامکننده بیرحم است. ویکتور یوکرس با ۶۴ میلیون پوند به لندن آمد تا همان قطعه گمشده باشد، اما فعلاً بیشتر شبیه نمادی از بحران است تا راهحل آن؛ فقط ۵ گل و هفتهها ناکامی.
بحران اما فقط نام یوکرس نیست؛ کل خط حمله آرسنال قفل شده است:
-
یوکرس: ۱۱ بازی لیگ بدون گل غیرپنالتی
-
ساکا: ۱۳ بازی بدون گل در همه رقابتها
-
مارتینلی: ۱۳ بازی لیگ بدون گل
-
مادوئکه: ۲۵ بازی لیگ بدون گل
-
تروسار: فقط ۱ گل در ۱۱ بازی اخیر
استف هاتون، کاپیتان سابق انگلیس، صریح میگوید مشکل فقط فردی نیست:
«افت ساکا شوکهکننده است. آرسنال قابل پیشبینی شده و وقتی فشار بالا میرود، خلاقیت ناگهانی ندارد.»
تاریخ هم به ضرر آرسنال شهادت میدهد؛ آنها در این مقطع فصل سه بار صدرنشین بودهاند، اما فقط یکبار جام را بالای سر بردهاند؛ فصل افسانهای ۰۴-۲۰۰۳. باقی دفعات؟ فروپاشی.
لورا کرک فرانسیس، نویسنده و هوادار آرسنال، این وضعیت را «ترومای جمعی» مینامد:
«ما دوبار خیلی نزدیک شدیم و ناگهان وا دادیم. برای همین یک لغزش کوچک، همه را به هم میریزد. همه منتظرند ببینند اینبار کی سقوط میکنیم.»
این فصل شاید بهترین فرصت باشد؛ سیتی آن هیولای همیشگی نیست، لیورپول ۱۴ امتیاز عقب افتاده و مسیر از همیشه هموارتر به نظر میرسد. اما همین حس «یا حالا یا هرگز»، فشار را چند برابر کرده است.
رابی لایل از AFTV میگوید قهرمانی بدون تحمل این فشار ممکن نیست:
«از حالا هر تیمی فقط میخواهد ما را عصبی کند. این بخشی از راه قهرمانی است. اگر از این عبور نکنیم، لیاقتش را نداریم.»
آرسنال بهترین تیم لیگ است؛ شاید.
اما سؤال اینجاست:
آیا ذهنش هم به اندازه فوتبالش قهرمان شده است؟
