کابوسی که فقط سراغ رئال میآید؛ هر ۲۵ سال یکبار
رئال مادرید بار دیگر از دروازهبانی گل خورد؛ اتفاقی نادر که تاریخ را تکرار کرد.
رئال مادرید بار دیگر قربانی اتفاقی نادر و عجیب شد؛ گل خوردن از دروازهبان حریف. رخدادی که اگرچه در فوتبال مدرن دیگر کاملاً غیرمنتظره نیست، اما برای کهکشانیها حالتی خاص و تقریباً دورهای دارد؛ کابوسی که به شکلی عجیب، هر ۲۵ سال یکبار تکرار میشود.
در فوتبال امروز، حضور دروازهبانها در محوطه جریمه حریف و حتی گلزنی آنها، دیگر پدیدهای کاملاً غریب نیست. لیگ قهرمانان اروپا در سالهای اخیر نمونههای متعددی از این اتفاق را به خود دیده است. یکی از تازهترین قربانیان، اتلتیکو مادرید بود که در سال ۲۰۲۳ با ضربه سر ایوان پروودل، دروازهبان لاتزیو، دروازهاش باز شد. با این حال، کمتر تیمی مانند رئال مادرید، چنین اتفاقاتی را با فاصلههای تاریخی تجربه کرده است.
ضربه سر دیشب دروازهبان اوکراینی حریف با قد ۱.۹۹ متر، که عملکردی درخشان در طول بازی داشت، یکی از خاصترین گلهایی بود که رئال مادرید در تاریخ خود دریافت کرده است؛ گلی که نهتنها نتیجه بازی، بلکه حافظه تاریخی باشگاه را هم تحت تأثیر قرار داد.
برای یافتن نمونه قبلی، باید به ژانویه سال ۲۰۰۰ بازگردیم؛ زمانی که تونی پراتس، دروازهبان رئال بتیس، در ورزشگاه سانتیاگو برنابئو با یک ضربه آزاد مستقیم، ایکر کاسیاس جوان را غافلگیر کرد و نام خود را بهعنوان نخستین دروازهبانی که در برنابئو گل میزند، در تاریخ ثبت کرد.
اما اگر تقویم را باز هم عقبتر ببریم، به ۷ نوامبر ۱۹۷۶ میرسیم؛ دیدار سلتاویگو و رئال مادرید. در آن مسابقه، کارلوس فنوی، دروازهبان افسانهای آرژانتینی سلتا، در دقیقه ۸۷ پشت ضربه پنالتی ایستاد. میگل آنخل، گلر رئال، جهت ضربه را درست حدس زد و توپ را لمس کرد، اما فنوی با سماجت توپ برگشتی را تبدیل به گل کرد تا نتیجه ۱-۰ شود. نکته دیوانهوار ماجرا این بود که فنوی در آن فصل، با چهار گل زده، بهترین گلزن تیمش شد؛ اتفاقی باورنکردنی برای یک دروازهبان.
آنچه این داستان را عجیبتر میکند، این است که رئال مادرید، با وجود آنکه یکی از گلزنترین تیمهای تاریخ فوتبال محسوب میشود، هرگز گلی رسمی توسط دروازهبان خود به ثبت نرسانده است. در مقابل، رقیب سنتی یعنی بارسلونا، حداقل یک گل دروازهبانی در تاریخ خود دارد؛ گلی که ریکاردو زامورا در سال ۱۹۱۹ در رقابتهای قهرمانی کاتالونیا مقابل اینترناسیونال به ثمر رساند.
حتی رئال یکبار تا ثبت چنین لحظهای پیش رفت. در سال ۱۹۷۸ و در مرحله یکشانزدهم نهایی کوپا دلری مقابل ختافه، پِیو آرتولا فرصت داشت تا در دقیقه ۸۹ و در حالی که تیمش ۸-۰ پیش بود، پنالتی بزند. اما توپ را به بیرون زد؛ خودش بعدها گفت: «بیشتر شبیه ضربه دروازه زدم تا پنالتی!»
در تاریخ فوتبال، دروازهبانانی بودهاند که تعریف این پست را تغییر دادهاند و گلزنی را به بخشی از هویت خود تبدیل کردهاند. روژریو سِنی با ۱۲۷ گل، رکورددار مطلق است و پس از او نامهایی چون خوزه لوئیس چیلابرت، رنه هیگیتا و خورخه کامپوس دیده میشود؛ دروازهبانانی که نشان دادند خط آخر زمین هم میتواند آغاز یک گل باشد.
با این حال، برای رئال مادرید، داستان همچنان یکطرفه باقی مانده است؛ تیمی که هر از گاهی از دروازهبانها گل میخورد، اما خودش هرگز چنین لحظهای را تجربه نکرده. شاید اگر قرار باشد این چرخه تاریخی کامل شود، باید منتظر ماند و دید آیا روزی یک دروازهبان رئال هم میتواند این طلسم عجیب را بشکند یا نه.
دروازهبانان با بیشترین گل در تاریخ:
روژریو سِنی – ۱۲۷ گل
خوزه لوئیس چیلابرت – ۶۲ گل
رنه هیگیتا – ۴۱ گل
خورخه کامپوس – ۴۱ گل
دیمیتر ایوانکوف – ۴۰ گل
جانی وگاس – ۴۰ گل
مارسیو – ۳۸ گل
هانس یورگ بوت – ۳۲ گل
