نیمکت‌های خالی و یک نام در میناب؛ وقتی مدرسه هدف قرار می‌گیرد
وقتی موشک به مدرسه‌ای می‌خورد که نقشی در جنگ ندارد، دیگر بحثِ فاصله و زمان هم از بین می‌رود. این حادثه از میناب، نیمکت‌های خالی را پیش چشم می‌گذارد و یک نام را به یاد جهانیان می‌آورد.
به گزارش فرتاک نیوز؛ این روایت از یک مدرسه است: جایی که باید محل یادگیری باشد، اما حالا به صحنه‌ای برای خاموش شدن آینده‌ها تبدیل شده است. متن خبر با همین تضاد شروع می‌کند؛ «مرگ» را ممکن است در ذهن‌ها بی‌زمان بدانند، اما کشته شدن دانش‌آموزان یک مدرسه برای افکار عمومی قابل پذیرش نیست.
چرا حمله به مدرسه با منطق جنگ جور درنمی‌آید؟
وقتی گفته می‌شود مدرسه هیچ نقشی در جنگ و نزاع ندارد، سؤال اصلی شکل می‌گیرد: اگر قرار است خشونت، سراغ دشمن برود، چرا هدف، کودکانی هستند که کاری جز درس و مدرسه ندارند؟ این همان نقطه‌ای است که خبر روی آن دست می‌گذارد؛ بی‌گناهی در مرکز ماجراست.
«نیمکت خالی» دقیقاً چه معنایی برای جامعه دارد؟
خبر تلاش می‌کند اثر حادثه را فقط در همان لحظه خلاصه نکند. نیمکت‌های خالی تبدیل می‌شوند به نشانه‌ای ماندگار از هزینه‌ای که باید هیچ‌وقت پرداخت نمی‌شد.
- قرار دادن نام دانش‌آموز شهید پرهام رنجبری در متن، برای زنده نگه داشتن یاد قربانی است
- تبدیل یک حادثه به یک یادآوری تصویری، برای اینکه «بی‌گناهی» فراموش نشود
روایت می‌خواهد واکنش جهانی بسازد؛ از چه جنس واکنشی؟
در متن خبر، خواسته فقط ابراز ناراحتی نیست؛ دعوت به آگاه شدن وجدان‌های بیدار جهان از «جنایت نابخشودنی» است. حتی اگر جنگ چهره خشنی داشته باشد، این بارگیریِ خشونت روی مدرسه، باورپذیر توصیف نمی‌شود. پیام آخر خبر هم روشن است: مواجه شدن همه دنیا با نیمکت‌های خالی دبستان شجره طیبه میناب، از مسیر یک فیلم کوتاه و یادآوریِ دوبارهِ بی‌گناهی قربانیان.
دانش‌آموز شهید پرهام رنجبری
