بن‌بست کنست بعد از انتخابات؛ چرا معامله‌های کابینه به انتخابات تازه می‌کشد؟
نتایج انتخابات کنست در ظاهر به نفع اردوگاه نتانیاهوست، اما فاصله تا ساختن کابینه کم نیست. وقتی رای‌ها در چند جبهه پخش می‌شوند و توافق‌های سیاسی به شرط و شروط می‌رسد، مسیر کشور به سمت انتخابات تازه بازتر می‌شود.
به گزارش فرتاک نیوز؛ شکل‌گرفتن کابینه بعد از انتخابات کنست با یک مسئله ساده اما تعیین‌کننده گره خورده: داشتن اکثریت روی کاغذ کافی نیست، چون هر ائتلاف باید با اختلاف‌های درونی هم کنار بیاید.
چرا اختلاف احزاب عرب گره تشکیل کابینه را باز نمی‌کند؟
برای مخالفان نتانیاهو، ایده اتکا به آرای نمایندگان عرب روی کاغذ می‌تواند راه رسیدن به عدد لازم را نشان دهد؛ اما در عمل، اختلاف داخلی و مخالفت برخی چهره‌ها و احزاب مانع می‌شود. همچنین بحث «دولت اقلیت» هم بدون حضور مستقیم احزاب عرب در ائتلاف، به پرسش‌های جدی درباره همکاری و شروط مطرح‌شده می‌رسد.
در همین فضا، گزارش‌های رسانه‌ای از تلاش نتانیاهو برای جلوگیری از شکل‌گیری دولت اقلیت حکایت می‌کند و همزمان، اتهام‌هایی علیه دستکاری در روند انتخابات هم مطرح شده که از سوی پلیس بی‌پاسخ از «شواهد تأییدکننده» باقی می‌ماند.
- گزینه کابینه با اتکا به حمایت احزاب عرب، اما با موانع ائتلافی
- دولت اقلیت با حمایت احزاب عرب، اما با اختلاف بر سر شکل همکاری و شروط
- بررسی «دولت وحدت» و «جلب حمایت نمایندگان مخالف» در کنار این بن‌بست
موانع دولت وحدت و دولت اقلیت تا کجا می‌تواند کار را به انتخابات جدید بکشد؟
اختلاف میان نتانیاهو و مخالفان فقط عدد و صندلی نیست؛ روی موضوعاتی مثل مسیر قضایی، امنیتی و سیاسی هم فاصله وجود دارد. در چنین شرایطی، حتی اگر ایده‌ای مثل دولت وحدت مطرح شود، توافق پایدار به تصمیم‌ها و شروط طرفین گره می‌خورد. آیزنکوت هم حضور در کابینه‌ای ائتلافی با نتانیاهو را رد کرده و در سوی دیگر، همکاری مخالفان با نتانیاهو می‌تواند به معنای عقب‌نشینی از برخی تعهدها درباره کمیسیون تحقیق و بررسی تصمیم‌های قضایی و قانون خدمت سربازی باشد.
از طرف دیگر، خود مفهوم «ثبات دولت اقلیت» هم زیر سوال است؛ چون اختلاف بر سر موضوعات بحث‌برانگیز می‌تواند به فروپاشی آن منجر شود.
اگر ۶۱ عضو نتوانند کابینه را ببندند، چه مکانیزمی فعال می‌شود؟
در فرآیند پس از انتخابات، قرار است رئیس رژیم اسرائیل مأموریتی را برای تعیین تکلیف تشکیل کابینه به یک نامزد بدهد؛ نامزد ۲۸ روز فرصت دارد و این مهلت ۱۴ روز دیگر قابل تمدید است. اگر تلاش‌ها برای تشکیل کابینه با حمایت دست‌کم ۶۱ عضو کنست نتیجه ندهد، احتمال حرکت دوباره به سمت انتخابات جدید جدی‌تر می‌شود.
در کنار این مسیر، حتی بحث‌هایی درباره تغییر نظام انتخاباتی و محدود کردن دوره نخست‌وزیری مطرح شده؛ اما اجرای تغییرات در چارچوب قانون فعلی و بدون رفتن به انتخابات مجدد، به تغییرات قابل توجه قانونی نیاز دارد و همین هم کار را پیچیده‌تر می‌کند.
