توافق جدید آمریکا در صنعت نفت ونزوئلا؛ مهار چین یا تسلط دوباره؟

به گزارش فرتاک نیوز؛ به نقل از بلومبرگ، فعالیت‌های فزاینده آمریکا در ونزوئلا از جمله ربایش نیکلاس مادورو در دی‌ماه و توافق برای حضور مستقیم در صنعت نفت این کشور می‌تواند به تغییر محاسبات چین در آمریکای لاتین منجر شود. ونزوئلا در سال‌های اخیر یکی از نقاط کلیدی نفوذ اقتصادی و ژئوپلیتیکی چین بوده و پکن تا مدت‌ها بزرگ‌ترین خریدار نفت این کشور محسوب می‌شد.

چین در دوران تحریم‌های آمریکا از ونزوئلا حمایت کرده و روابط دو کشور در سال ۲۰۲۳ به سطح «مشارکت راهبردی همه‌جانبه» ارتقا یافته است. این سطح از بالاترین درجات روابط دیپلماتیک چین با کشورهای جهان به شمار می‌رود و پکن به‌ویژه از مواضع ونزوئلا درباره تایوان و هنگ‌کنگ حمایت کرده است.

با این حال، ربایش مادورو به عنوان یک ضربه دیپلماتیک برای چین تلقی می‌شود، به ویژه که هیأتی از چین یک روز قبل از اقدام آمریکا در کاراکاس حضور داشت.

نفت به عنوان محور روابط اقتصادی چین و ونزوئلا در دو دهه گذشته اهمیت زیادی پیدا کرده است. تجارت دوجانبه این دو کشور در سال گذشته به بیش از ۷.۴ میلیارد دلار رسید و ونزوئلا به یکی از خریداران اصلی تسلیحات چینی در آمریکای لاتین تبدیل شد.

چین تا پیش از ربایش مادورو، بزرگ‌ترین واردکننده نفت ونزوئلا بود و ۸۰ درصد صادرات نفت این کشور به چین اختصاص داشت. اما از زمان ربایش مادورو، چین هیچ نفتی از ونزوئلا خریداری نکرده است.

توافق جدید آمریکا به واشنگتن این امکان را می‌دهد که کنترل اکثریت سهام مربوط به حدود یک‌پنجم ذخایر نفتی ونزوئلا را به دست آورد. بر اساس این توافق، دولت موقت ونزوئلا امتیاز توسعه ۱۷ میدان نفتی را به شرکت خصوصی «نورث امریکن بلو انرژی» اعطا کرده و این شرکت ۳۵ درصد از سهام خود را به دولت آمریکا واگذار کرده است.

دولت ترامپ این توافق را ابزاری برای کاهش نفوذ چین و روسیه در آمریکای لاتین معرفی کرده است. با این حال، شرکت‌های چینی و روسی کوچک‌تر بیشتر تحت تأثیر این توافق قرار گرفته‌اند و دارایی‌های نفتی شرکت‌های بزرگ چینی همچنان دست‌نخورده باقی مانده است.

توافق جدید ممکن است بازپرداخت بدهی‌های میلیاردی ونزوئلا به چین را دشوارتر کند. چین در واکنش به این توافق اعلام کرده است که همکاری‌هایش با ونزوئلا تحت حمایت قوانین بین‌المللی و داخلی قرار دارد.

تحولات اخیر در ونزوئلا به نحوی می‌تواند روند گسترش نفوذ چین در آمریکای لاتین را با چالش مواجه کند و نشان‌دهنده رقابت فزاینده واشنگتن و پکن بر سر منابع و زیرساخت‌ها در این منطقه باشد.