مذاکرات لبنان و اسرائیل عادیسازی روابط را نشان نمیدهد
مذاکرات بین لبنان و اسرائیل بههیچوجه به معنای عادیسازی روابط نیست. تحلیلگر لبنانی بر این باور است که ایستادگی ایران، موانعی برای تحمیل شرایط جدید بر منطقه ایجاد میکند.
به گزارش فرتاک نیوز؛ «الیاس المر»، مدیر مرکز مطالعات راهبردی «العدل»، در گفتوگو با خبرنگار بیان کرد که مذاکرات میان لبنان و اسرائیل هیچگاه دو طرفه نبوده و همواره با نظارت و میانجیگری انجام شده است. وی تصریح کرد لبنان بهوضوح اعلام کرده که آخرین کشور عربی خواهد بود که توافق صلحی با اسرائیل امضا میکند و بر این باور است که حل مسائل با رژیم صهیونیستی تنها در صورت احترام به حقوق فلسطینیها و عقبنشینی این رژیم از سرزمینهای اشغالی امکانپذیر است.
وی ادامه داد: مذاکرات در دهههای اخیر، عمدتاً بهصورت غیرمستقیم و از طریق میانجیگران بینالمللی یا سازمان ملل انجام شده و بر مسائل مرزی و ترتیبات آتشبس تمرکز داشته است. مذاکرات مربوط به ترسیم مرزهای دریایی، که با میانجیگری آمریکا و سازمان ملل آغاز شده است، نمونهای از این نوع مذاکرات است که لبنان بر عدم ورود به مذاکرات سیاسی مستقیم با اسرائیل پایبند مانده است.
تغییر شکل مذاکرات بین لبنان و اسرائیل به برگزاری چند دور مذاکرات مستقیم میان هیئتهای لبنانی و اسرائیلی، چه در واشنگتن و چه در رم، این سؤال را به وجود میآورد که آیا این تغییرات به یک دگرگونی در ماهیت مذاکرات اشاره دارد یا نه؟
المر به فشارهای موجود بر لبنان اشاره کرد و گفت که این فشارها، در شرایطی که منطقه با پیچیدگیهای بسیاری مواجه است، موجب نگرانی میشود. او تاکید کرد که خطر اصلی تنها برگزاری یک ملاقات مستقیم نیست، بلکه این فشارها ممکن است به ابزاری برای امتیازگیری تبدیل شود که فراتر از مسائل مرزی و فنی باشد و به بازتعریف رابطه با اسرائیل منجر شود.
این کارشناس به بیاعتمادی لبنان به اسرائیل به عنوان یک عامل کلیدی اشاره کرد و گفت که لبنان به اسرائیل به عنوان طرفی عادی نگاه نمیکند. هرگونه حرکت به سمت مذاکرات گستردهتر نیازمند دقت و بررسی است، زیرا مرز میان «مذاکره فنی» و «عادیسازی سیاسی» میتواند ناپایدار باشد.
با این حال، برگزاری مذاکرات مستقیم به معنای ورود لبنان به مسیر عادیسازی نیست. سقف سیاسی لبنان همچنان بر اساس «ابتکار عمل نشست سران عرب در بیروت (سال ۲۰۰۲)» استوار است که به راهکار دو کشوری و عقبنشینی اسرائیل از سرزمینهای اشغالی اشاره دارد.
المر همچنین به تأثیر ایستادگی ایران بر تحولات منطقهای اشاره کرد و گفت که جنگ جاری در غرب آسیا و رویارویی با ایران، تأثیر مستقیمی بر تعیین مسیر مذاکرات خواهد داشت. توانایی ایران در تحمیل یک معادله بازدارندگی جدید، بهطور طبیعی موقعیت نیروهای مخالف عادیسازی را تقویت میکند و این موضوع نیاز به ارزیابی دقیقتری دارد.
در نهایت، المر تاکید کرد که عادیسازی با اسرائیل نتیجه حتمی هیچ مذاکرهای نیست و موضع لبنان همچنان مبتنی بر مخالفت با عادیسازی یا مشروط کردن آن به احقاق حقوق عربی خواهد بود.
